Geert Geen Geschreven door Gradje.

  • Voor slechts € 78.23 naar Anchorage Nu boeken

"Naar Alaska of all places en dat terwijl ik helemaal niet zo'n nature boy ben!" Zo begon de tekst die Geert ons toestuurde over zijn avontuur in Alaska. Lees hieronder al zijn nuttige tips!

Accommodatie en vervoer (camper)

Een vriendin vroeg of ik meewilde en ik moet zeggen het idee stond me gelijk al aan. In de natuur kamperen gaat het alleen niet worden, ten eerste omdat ik daar helemaal het type niet voor ben en ten tweede omdat dat niet verstandig is als je onvoorbereid bent. Dat laatste gaat op voor elk land maar zeker voor in Alaska.

Hotels zijn er stervens duur dus de enige optie die dan overblijft als je vrij wilt rondtrekken is de camper ofwel RV.

RV's heb je in alle soorten, maten en prijsklassen maar wij kozen voor een 24ft versie (ongeveer 7 meter). Op de websites van de diverse verhuurders (Clippership RV, Alaska RV, greatalaskaholidays om er maar een paar te noemen) staan foto's van de RV's met vaak ook plattegrondjes van de indeling. De reden dat wij kozen voor een 24ft model is dat je dan 2 vaste bedden hebt en dus niet elke nacht je eettafel om hoeft te bouwen tot bed en dat er een douche cabine inzit wat je totaal onafhankelijk maakt van RV parken of campings. Let wel op wat je wilt gaan doen in Alaska. Hoe groter de RV hoe minder mobiel je wordt. Hoewel alle gravelroads verboden terrein zijn verklaard door praktisch alle verhuurders is het zeker wel de moeite waard enkele van die wegen te bezichtigen. Hoe groter je RV hoe meer last je van kuilen en hobbels hebt. De McCarthy road (hierover later meer) is zelfs verboden voor RV's langer dan 24 ft.

Het boeken van een RV gaat prima via internet alleen heb je natuurlijk wel een creditcard nodig. Er zijn allerlei kortingsmogelijkheden als je vroeg in het seizoen boekt dus kijk alle mogelijkheiden goed door. Vaak helpt het ook het verhuurbedrijf zelf een offerte te laten maken, dan komen er vaak nog meer kortingen boven dan dat je zelf ontdekt had! De meeste verhuurders hebben een shuttle service vanaf het vliegveld, sommige hebben ook de mogelijkheid om als je 's avonds aankomt je gelijk de eerste nacht in de RV kunt slapen. De volgende dag wordt dan uitgelegd hoe alles werkt en de papieren getekend. Je kunt natuurlijk ook altijd de eerste nacht in een hostel doorbrengen en de volgende ochtend naar je verhuurder op zoek gaan.

Wij hebben de eerste nacht doorgebracht in het Spenard hostel. Niks op aan te merken, goede service en netjes verzorgd.

Wij hebben onze RV gehuurd bij Clippership RV. Het "kantoor" is een  portocabin en als je de RV's ziet zakt de moed in eerste instantie wel in je schoenen. Ze zijn wat goedkoper dan de andere grote aanbieders en dat komt vooral doordat ze, naast met splinter nieuwe, ook met oudere RV's werken. Dat houdt dus ook in dat ze aan alle kanten beschadigd zijn en er soms (van buiten) echt niet uitzien. In eerste instantie lijkt dat een tegenvaller maar zoals we later tijdens onze reis zouden merken is dat een heel groot voordeel want nu kun je met een veel geruster hart de verboden gravelwegen afrijden! Op een nieuwe RV zie je immers alle beschadingen, op eentje van Clippership valt die ene beschadiging meer of minder niet op. Verder werkt alles prima, het is alleen wat jaartjes ouder. De service van Clippership is heel goed en je wordt netjes geholpen. Het personeel is een beetje een bij elkaar geraapt zooitje dus hou goed in de gaten of ze alle (grote) beschadigingen noteren als je de RV ophaald en of je alle bestelde extra's bijgeleverd krijgt. Ook is de uitleg van de RV soms wat karig. Het balie personeel doet een moedige poging je wat duidelijk te maken maar vaak is het gewoon handiger het daarna nog een keer aan het technisch personeel te vragen wat er nu echt bedoeld werd.

Als je de BBQ als optie neemt krijg je daar geen gaspatroon bij. Die moet je zelf gaan halen bij een supermarkt of outdoor winkel en de BBQ zelf is te smerig om vast te pakken, geen aanrader dus. De meeste RV's hebben stopcontacten binnen maar worden gevoedt met 110 volt. Het ligt eraan wat voor een RV je hebt hoe die stopcontacten gevoedt worden. Sommige hebben een interne generator, wij hadden er een met losse generator die achterop de trekhaak bevestigd wordt. Wat? Op de trekhaak? Inderdaad, het is niet een of ander simpel trafotje wat tevoorschijn komt maar een heuse aggregaat! Tv kijken, de magnetron gebruiken, telefoons opladen ect ect gaat dus alleen als dat ding draait en stil zijn ze niet. In de praktijk doe je dat dus niet snel want om een telefoon op te laden moet je hem al snel 2 a 3 uur laten draaien.

Slapen gaat prima op parkeerplaatsen langs de wegen. Je mag eigenlijk overal parkeren om te slapen tenzij er een bordje staat dat het niet mag. Als je dit te onveilig vindt zijn er genoeg RV parken langs alle snelwegen maar dan sta je echt hutje mutje geparkeerd. Je hoeft niet op een park te blijven om gebruik te maken van het water of dumptank, vaak vragen ze wel een vergoeding. Sommige steden hebben een openbare gelegenheid om je tanks te legen en opnieuw te vullen en vaak voor heel weinig (zie 'bezienswaardigheden' of speur de kaarten van de steden die je bij het visitors center kunt ophalen af, hier staat het vaak ook op). Als je de RV terug brengt moeten alle brandstoffen weer op peil staan dus benzine en LPG.

Rijden 

Het rijden in Alaska is heel makkelijk. De snelwegen zijn in relatief goede staat al wil er na de winter nog wel eens wat onderhoud nodig zijn. Hoe dichterbij Anchorage hoe uitgebreider het wegennet wordt, daar heb je 2 en zelfs 3 baans wegen. In de rest van Alaska zijn het vaak 1 baans wegen met af en toe een inhaal strook of twee-richting-verkeer. Bij een snelweg in de meeste delen van Alaska moet je denken aan een 80 of 100 kmp/u weg in Nederland. Afslagen en steden staan goed aangegeven alleen al de andere dingen (bezienswaardigheden en trails) die worden vaak pas aangegeven bij de afslag zelf. Bij Anchorage heb je klaverbladen en uitvoegstroken, in de rest van Alaska zijn het gelijkvloerse kruisingen. Sta dus niet gek te kijken als de auto voor je ineens vol in de remmen gaat om af te slaan bij een weggetje wat jij nog amper gezien hebt. De Alaskanen zijn rustige bestuurders en je zult er weinig wegpiraten zien. Sterker nog, je zult er uberhaubt weinig zien, sommige wegen zijn letterlijk uitgestorven. In Anchorage is het wat drukker maar voor wie het Nederlandse verkeer gewend is een lachertje.

Highway 1 loopt door Anchorage heen maar loopt van Homer naar Tok, volg je hem oostwaards kom je vlak buiten Anchorage in een prachig gebergte terecht met slingerwegen, meren, uitgestrekte bossen en glesjers. Na dit gebergte neemt de toendra het landschap over en wordt het wat eentoniger. Volg je deze snelweg zuidwaards kom je door prachtige valleien, langs de Turnagain arm en hoge bergen. Zodra je de splitsing met highway 9 voorbij bent is het nog even genieten van bergen en bergmeren maar dan komt snel de toendra opzetten en wordt het saai om te rijden. Snel doorkarren naar Homer dus (zie Homer bezienswaardigheden)

Highway 3 loopt van highway 1 naar Fairbanks en is redelijk saai tot Denali. Bij Denali komt er wat meer variatie in het landschap maar daarna wordt het alweer snel saai. (zie Denali National Park en Denali highway bij bezienswaardigheden)

Highway 4 loopt van Fairbanks naar Valdez en van Fairbanks tot de afslag naar highway 10 is het een redelijk uitzicht maar na highway 10 spectaculair (zie ook George Richardson hwy bij bezienswaardigheden)

Higway 9 is een afsplitsing van highway 1 naar Seward en is prachtig om te rijden (zie Chugach National Forest bij bezienswaardigheden)

Highway 10 loopt van highway 4 naar McCarthy en is leuk om te rijden alleen is de McCarthy road wel een uitdaging voor je auto (zie Wrangell-St Elias National Park bij bezienswaardigheden)

Vliegen

Eerst moesten we nog in Alaska zien te komen natuurlijk. Op CheapTickets.nl de goedkoopste reis uitgezocht en de enige eis die we hadden was dat er personal entertainment aan boord moest zijn (dus zo'n tv'tje voor je neus en niet in het gangpad zodat je zelf je films uit kunt kiezen). De goedkoopste bleek Delta te zijn en ondanks we geen fan zijn van Delta (weinig beenruimte en geen personal entertainment) toch geboekt (scheelde 700 euro met de een-na-goedkoopste!). Je kunt vaak kiezen voor een route al maakt dat wel uit in de prijs. Probeer als je naar de USA vliegt (waar mogelijk) een rustig vliegveld te kiezen om het land binnen te komen. Er zijn maar weinig directe vluchten naar Anchorage dus je zult praktisch altijd via een ander vliegveld Amerika binnenkomen. Atlanta en velden rond New York bijvoorbeeld zijn ronduit verschrikkelijk: druk, geschreeuw, onaardige, onbehulpzame mensen en je wordt als vee samengedreven. Bij de douane hoef je ook geen vriendelijk woord te verwachten en er wordt al snel gedreigd met deportatie als het de douaniers niet naar de zin is. Heel anders gaat het er aan toe in Cincinatti. Vriendelijke mensen, rustig word je de weg gewezen naar waar je wezen moet en er worden zelfs grapjes gemaakt door de douaniers! Ook is het een heel rustig vliegveld dus je staat niet uren in de rij maar vliegt door alle controles heen. Vergeet niet dat wanneer je eenmaal in de USA bent het vaak evenver vliegen is van Amsterdam naar je eerste bestemming als van je eerste bestemming naar Anchorage. Bewaar dus het koptelefoontje wat je krijgt aanboord, dan kun je op je volgende vlucht ook tv kijken. In Alaska zelf kun je overal vluchten met (water)vliegtuigen maken. Misschien een overbodige tip maar als je wilt vliegen kies wel een mooie dag uit. De meeste bedrijven zijn dol op geld verdienen en zullen een vlucht zelfs met marginaal weer gewoon door laten gaan. Je gooit dan veel geld weg want veel zul je niet zien. Wij hebben zelf op Lake Hood (het watervliegveld van Anchorage) met 3 anderen een Beaver watervliegtuig gehuurd. Er zijn 3 bedrijven die rondvluchten verzorgen op Lake Hood. Met 5 personen kostte het ons 100 dollar per persoon en daarvoor krijg je een vlucht van een uur en een landing op een bergmeer ergens in de bergen rond Anchorage. Omdat de luchtvaartwetten minder streng zijn in Alaska dan in Europa wordt er veel laaggevlogen, erg spectaculair!

Weer en kleding 

Het weer in Alaska is zeer divers. De beste tip is het alom bekende in lagen kleden. Het ene moment kan het lekker lente of zelfs zomers weer zijn en het volgende moment waait het koud en ontstaan er regenbuien. Een aantal truien, lange broeken, wandelschoenen, T-shirts en een regen/winddichte jas zijn onmisbaar. Wat ook belangrijk is is of je wandelschoenen waterdicht zijn. Tot diep in de lente zijn de meeste paden besneeuwd en beekjes of rivieren oversteken is geen uitzondering wil je de natuur intrekken. Als je lage wandelschoenen hebt is het ook handig om zogenaamde "gaitors" aan te schaffen. Dat zijn hoezen voor om je schoenen heen zodat er helemaal geen sneeuw inkomt. De sneeuw is zelfs in de lente vaak nog zo diep dat je er tot je knieen toe inzakt. Bij lage schoenen heb je berg op geen last van de sneeuw maar bij het naar beneden lopen komt er sneeuw in je sokken waardoor je schoenen van binnenuit nat worden. Dat met natte schoenen rondlopen geen pretje is hoef ik niet uit te leggen natuurlijk. Met hoge bergschoenen heb je er minder tot helemaal geen last van dus zijn gaitors niet nodig. Gaitors helpen ook om je broek droog te houden. Als je niet van plan bent om elke dag te gaan wandelen zijn gaitors zonde van het geld, je hebt dan alle tijd om je schoenen en kleding te drogen. Al de outdoor kleding, rugzakken, wandelsokken, schoenen, tenten, slaapzakken ect ect die je ooit nodig zult hebben kun je op 2 plekken in Anchorage, veel goedkoper dan in Nederland, kopen bij REI of HMA. Ze zitten ook nog geen 200 meter van elkaar af dus dat is makkelijk. REI is meer gericht op de hiker, kanoer, mountainbiker en is een heel grote winkel, eigenlijk meer een outdoor warenhuis. HMA is vooral op de klimsport gericht en is daardoor ook wat duurder maar beide winkels hebben een heel eigen assortiment. De meeste hardware winkels hebben naast doe-het-zelf artikelen ook veel outdoor, jaag en visspullen. Hengels, magnesiumsticks, waterzuiveringstabletten, rugzakken, waterzakken kun je hier ook kopen.

Beste tijd om te gaan 

De beste tijd om naar Alaska te gaan ligt eraan wat je wilt in je vakantie. De winter duurt lang en ver tot in juni zijn wegen en paden besneeuwd. Voor snowboarden, langlaufen en skieen kun je dus lang terecht. Tijdens de winter in Alaska (december, januari) zien de bewoners hun buren soms een maand niet, niet de beste tijd om vakantie te gaan vieren dus. In mei/juli begint te sneeuw te smelten en worden de rivieren wild. Voor kanoers en kayakkers is het dan zeer interessant maar vergeet niet dat het water vaak maar 3 tot 4 graden warm is! Hikers kunnen het hele jaar door terecht omdat de trails vaak met vlaggen of gekleurde linten aangegeven worden maar echt makkelijk lopen is het niet tot je knieen in de sneeuw. Mountainbikers komen in juni vaak nog bedrogen uit doordat de paden dan nog te besneeuwd of modderig zijn en dus onbegaanbaar. Een ander punt is dat (afhankelijk van hoe droog mei en juni zijn) de muskieten rond juni beginnen te komen. Langs de kust heb je een maand lang last van muskieten, in de binnenlanden soms wel 3 tot 4 maanden. En met last van bedoel ik echt met muskieten netten rondlopen omdat je anders compleet lekgestoken wordt. Als je in moerasgebied zit heb je natuurlijk meer last van muskieten dan in de bergen maar ook in de bergen heb je veel plasjes, beekjes en meertjes waar ze kunnen ontstaan. Eind juni gaat de 'devils club' bloeien. In de regenwoud gebieden eerder dan de rest van Alaska omdat het daar wat warmer is. Devils club is een ZEER onaardige plant met lange stekels die soms wel 2 meter hoog kan worden. Voordat ie in bloei staat is het een ongeveer 3 cm dikke stok vol stekels maar als ie gaat bloeien komen daar ook nog 30 cm lange bladeren aan...vol stekels... Een zeer onaangename plant die het hiken lastig maakt. Makkelijker doorheen te komen dan een bramenstruik maar vele malen gemener. De paden worden meestal vrij gehouden maar de dieren hebben ook last van devils club dus gaan die ook op de paden lopen. Dit vergroot de kans dat je wild ziet natuurlijk maar een bijkomen nadeel is dat de paden dan helemaal vol met uitwerpselen liggen. Een voordeel van de zomer is dat het praktisch 24 uur per dag licht is. Rond 23 uur gaat de zon onder maar donkerder dan schemer wordt het niet om rond 4 uur 's ochtends weer op te komen. Iedeaal om dingen te plannen want je hoeft namelijk niet te plannen. Wandelingen kun je net zo goed 's nachts als overdag doen. Winkels houden zich daarentegen wel aan de openingsuren.

Info verzamelen

De meeste info voordat we vertrokken hebben we uit de Lonely Planet gehaald. De info hierin is goed bruikbaar en leuk omschreven. Wij hadden het geluk dat we op het vliegtuig naar Anchorage met een ongelofelijk aardige Alaskaan in gesprek raakten die ons meteen uitnodigde bij hem thuis. Daar gaf ie ons een stuk of 7 boeken over Alaska uit eigen collectie en een paar reis atlassen mee. In elke stad en natuurpark is een visitorscenter het loont de moeite daar te stoppen. De meeste bezienswaardigheden kun je ook uit boeken als de Loney Planet halen maar toch weten ze in die centra vaak net wat meer. Ook kun je er gratis kaarten van de omgeving halen die weer heel handig zijn om de diverse hiketrails te vinden en ook tijdens het hiken heb je er vaak veel plezier van.

Het boek waar echt ALLES in staat is de Alaska milepost. In dit boek staat echt letterlijk van mijl tot mijl beschreven wat er langs de snelwegen te doen en te zien is. Erg vermoeiend en het leest net zo lekker als een telefoonboek. Het is ook van het formaat en gewicht van een telefoonboek dus niet echt handzaam en staat vol van de advertenties. De Milepost kost 25 dollar. Andere boeken die wel lekker lezen zijn: Best Places: Alaska of Off the Beaten Path. Het beste is 2 of meer boeken te nemen omdat de een altijd de ander aanvult. De Lonely Planet is een goed gemiddelde van de diverse boeken die wij gelezen hebben.

Eten 

Het eten in Alaska is in de supermarkten duurder dan de rest van Amerika maar veel goedkoper dan in Nederland. Het eten in restaurants is vergelijkbaar met Nederland qua prijs. Je RV volladen doe je bij Fred Meyers of CARRS. Dat zijn de grote supermarkten waar je alles kunt halen voor een redelijke prijs. Dus niet bij Walmart want daar is het eten vaak bedorven en veel te duur. Ook vers fruit en groenten zijn volop te verkrijgen en niet duur.

Wildlife 

Wilde dieren zijn volop te zien in Alaska: zwarte beren, grizzly's, lynxen, stekelvarkens, elanden, adelaars, walvissen, zeeleeuwen, orka's noem het maar op. Zaak is wel je goed voor te bereiden op een ontmoeting want ze duiken op de gekste momenten op. Elanden lopen dwars door de steden en beren zoeken ook regelmatig de stadsgrenzen op. Bij de meeste trails hangen kaartjes met daarop informatie over wat te doen bij een ontmoeting met elanden en beren. Van de lokale bevolking krijg je veel tips over wat wel en wat niet te doen. Je 'dood' voordoen is bijvoorbeeld niet altijd zo'n goed plan. Een grizzly zal je dan met rust laten maar een zwarte beer (die een aaseter is) zal juist aan je gaan knabbelen! Hard wegrennen is in ieder geval altijd fout. Het beste is stokstijf blijven staan en na een tijdje rustig achteruit terug lopen. Je kunt overal de zogenaamde 'berenbellen' kopen, dit zijn belletjes voor aan je rugzak die lawaai maken bij elke stap. Op die manier horen de dieren je aankomen en gaan tijding uit de weg. Het nadeel is dus dat je geen enkel wild dier van dichtbij gaat zien maar voorkomen is altijd beter dan genezen. Je kunt bearspray kopen (een sterke pepperspray) om de beren te verjagen maar de resultaten van die spray zijn twijfelachtig. Het schijnt goed te werken bij grizzly's maar matig bij zwarte beren. Hoe dan ook, de Alaskanen zeggen dat bearspray alleen goed is voor de beer zelf omdat die van pittig eten houdt.

Bezienswaardigheden 

Anchorage: De grootste stad van Alaska maar niet de hoofdstad. Het ziet eruit als een typische amerikaanse stad, zielloos en saai. Niet teveel tijd spenderen, is echt zonde als je daardoor een ander stuk Alaska moet missen. Een stadskaart kopen is wel een aanrader want hoewel alles noord-zuid en oost-west loopt verdwaal je er heel makkelijk. Lekker ontbijten doe je bij SnowCity en dineren doe je bij de Mooses tooth (pizza) of de Bears tooth (grill). Wij hebben alleen de Bears tooth geprobeerd maar dat is echt fenomenaal. Heerlijk eten voor weinig en als je wilt kun je ook een filmpje meepakken bij de ingebouwde bioscoop, ze komen je eten dan bij je brengen. Je kunt hier naast de overbekende Alaskaanse vissoorten ook steak, burgers, pasta en mexicaans eten krijgen. De aankleding is heel gezellig wat ook niet gebruikelijk is in een amerikaans restaurant, geen vreetschuur maar een echt restaurant dus. Bij Snowcity is het meestal ontzettend druk. Als je binnenkomt krijg je een pieper mee waarmee ze je kunnen bereiken als er een tafel vrijkomt. Er is genoeg te zien want het restaurant ligt bij het Cook monument wat uitkijkt over de Knik Arm en op mooie dagen kun je vanaf dat punt zelfs Mt McKinley zien liggen. Wil je niet wachten kun je ook Snowcity van te voren bellen en reserveren. Deze service is eigenlijk alleen voor inwoners van Anchorage dus niet reserveren onder Geert of Jildou maar onder een amerikaanse naam, anders val je door de mand. Outdoor spullen koop je bij REI of HMA en eten koop je bij CARRS of Fred Meyers.

Chugach National Forest : Dit park rijdt je door als je naar Seward onderweg bent, highway 9 loopt er dwarsdoorheen. Hier liggen diverse zeer interessante trails. De trails worden een aantal mijl van te voren aangegeven en bij het begin van de trail is altijd een parkeerplaats. Er liggen logboeken om aan te geven dat je de trail aan het wandelen bent zodat ze weten waar ze moeten zoeken mocht je kwijt raken. Het is een prachtig gebied maar de trails zijn vaak lastig. De route is niet altijd goed te volgen door sneeuw of doordat er plotseling een rivier dwars door de route loopt. Doorgaans is de route dicht bij de parkeer plaats goed te volgen tot je in de sneeuw terecht komt. Dan wordt de route nog door vlaggetjes of gekleurde linten aangegeven maar kijk wel uit, soms loopt de route over sneeuwkoepels over riviertjes heen. Als je hier doorheen zakt krijg je natte (en heel koude) voeten of erger. Let dus goed op waar je gaat staan.

Denali National Park: Vanaf Anchorage pak je highway 3 (dodelijk saaie weg) en die breng je noord naar Fairbanks. Halverwege deze snelweg ligt het beroemdste park van Alaska wat ook de hoogste berg (Mt McKinley) van Noord-Amerika herbergt. Mt McKinley is misschien 5 dagen per jaar te zien, de rest van het jaar wordt zijn top door nevelen omhult. Sommige Alaskanen geloven zelfs niet dat ie bestaat omdat zij hem ook nog nooit gezien hebben. Op een echt heldere dag is ie vanaf Anchorage te zien. Denali is geen park waar je zomaar rond kunt lopen of rijden. Ten eerste zijn er geen auto's toegestaan in het park, alleen de bussen van het park zelf waar je (tegen vergoeding) mee meekunt rijden. Je krijgt alle dieren in het park te zien omdat ze zo gewend zijn aan de bussen dat ze naast de weg gaan zitten. Niet echt 'wild' life dus maar als je op eerdere trips nog geen dieren gezien hebt kun je hier de schade inhalen. De bus trips duren wel vrij lang, 4 tot 13 uur! Verder heb je voor alles wat je wilt doen in het park een vergunning nodig: hike vergunning, klim vergunning, overnacht vergunning ect ect. Deze zijn ook niet goedkoop. Volgens veel Alaskanen is Denali niet eens het mooiste park maar is dat Wrangell-St. Elias national park waarover later meer.

Denali Highway: Deze 'highway' moet je gereden hebben! Hij staat wel op de zwarte lijst van autoverhuurders maar als je rustig rijdt (tussen 10 en 30 mph) en de tijd neemt is hij heel goed te doen. Zeker als de grinder (schuif) net langs is geweest is ie aardig vlak en kun je stevig door karren. Het is zelfs bijzonder druk met RV's voor zo'n slecht aangeschreven weg. De gravel weg gaat dwars door de Alaska range van Cantwell naar Paxton dus je rijdt door uitgestrekte toendra gebieden met links en rechts de bergen en gletsjers. Wijdsere uitzichten dan daar vind je niet snel ergens anders. Je kijkt zo 20 tot 30 kilometer weg en als daar dan de bergen niet gestaan hadden misschien nog wel verder. Er wonen praktisch geen mensen aan dit 135 mijl lange grindpad die trouwens alleen tijdens de zomermaanden open is. Halverwege kom je een restaurant/bandenservice/airtaxi/hotel tegen en 40 mijl voor het eind (van Cantwell naar Paxton) zit nog een restaurant/bandenservice/hotel/hondenkennel. Geen idee hoe het eten bij beide restaurants smaakt, we zijn snel doorgereden misschien wel uit angst zelf in de pot te belanden. Het uitzicht over de gehele weg is super alleen wel zorgen dat je een volle tank hebt, tankstations heb je over de volledige 135 mijl namelijk geen. Ook als je na de Denali highway zuid gaat richting Valdez kom je voorlopig geen tankstation tegen. Je kunt er overal langs de weg stoppen om te eten of te slapen en 's nachts is het er heerlijk rustig want er komt letterlijk geen hond langs. Op een gegeven moment wordt de gravel weg weer asfalt, nu niet gelijk gaan planken want er komen nog een paar bulten en bobbels die je auto lelijk kunnen lanceren!

Seward: Een havenstad aan het eind van highway 9 (Seward highway) aan de resurrection bay. Vanaf hier vertrekken veel cruises langs de fjorden van het Kenai peninsula en er is een groot zee aquarium. De bergen rond Seward zijn imposant maar je moet wel goed weer treffen anders zie je er niks van. Je kunt hier zeekano's huren om de florden te verkennen en er zijn een paar interessante trails. Zorg wel dat je even langs het visitors center gaat want een van de hikes gaat langs de kust en is alleen mogelijk met eb. Even een getijdenboekje halen bij het visitor center of bij de viswinkel anders kon je wel eens onverwacht een nachtje moeten kamperen. Beter dan het zee aquarium bezoeken is het zeeleven op je bord zien! Dat kan bij Ray's visrestaurant, niet goedkoop maar zelden zo lekker gegeten. Verder is Seward een redelijk saaie stad maar net buiten Seward heb je het Exit glacier park en dat maakt de reis alleen al de moeite waard. De Exit glacier is de enige gletsjer van het Harding Icefield die te voet te bereiken is. Sterker nog, deze gletsjer is zelfs per rolstoel te bereiken! Er ligt onderaan de gletsjer een visitor center met fraaie wandelroutes van verschillende lengtes. Sommige van die routes bestaan volledig uit een houten boardwalk dus voor iedereen makkelijk begaanbaar. Ze varieeren van 0.5 km tot 3 km maar gaan allemaal naar de gletsjer toe. Als je wat avontuurlijker ingesteld bent kun je de Harding Icefield trail nemen. Deze trail is voor gevorderden en is 10 mijl lang maar neemt je mee naar de mooiste uitzichten over de Exit glacier. Het is een pittige hike door valleien, watervallen, bossen en als je bij het eindpunt aangekomen bent kun je nog hoger klimmen voor een uitzicht over het Harding Icefield. Dit laatste stuk is wel behoorlijk steil, altijd besneeuwd en eindigt op ongeveer 3000 voet (1km). Er is ook een goede kans dat je zwarte beren gaat zien.

Kenai National Fjords Park: Beslaat het grootste deel van het Kenai peninsula. De Exit glacier is zeer de moeite waard (zie Seward) en er zijn diverse boot/kano tours te maken naar de fjorden. Verder is het park vrij ontoegankelijk.

Homer: Als je highway 1 volgt tot het einde kom je vanzelf in Homer terecht. Het eerste stuk van de snelweg na de splitsing met highway 9 is heel mooi maar al snel krijgt het toendra landschap de overhand. Dit blijft zo tot aan Homer, ook het Kenai National Wildlife Refuge waar je doorheen rijdt kan daar geen verbetering in brengen. Er zijn genoeg trails te lopen in dit gebied maar als toendra niet je ding is is het even doorbijten. Homer krijgt in de Lonely Planet niet de omschrijving die het verdient. Het wordt omschreven als een halve hippie gemeenschap en daardoor hadden wij het bijna overgeslagen maar is verplichte kost bij een bezoek aan Alaska! Ten eerste is het hier bijna altijd goed weer en ten tweede is er heel veel te doen. Ten derde zijn er twee plekken waar je de dumptanks van je RV kunt legen tegen een betaling van 2 dollar en dat is altijd handig. Homer ligt aan de Kachemak bay en heeft zelfs zandstranden! Hierdoor is het heel populair voor (veelal amerikaanse) toeristen en dat merk je aan alles. De Homer Spit (een landtong in de Kachemak bay) is een soort van freakshow/pretpark/haven en ZEER toeristisch. Er zijn winkeltjes die allerlei Alaska prullaria verkopen maar de gebouwen op zich zijn al een bezienswaardigheid. Het lijkt net of de hele Spit opgetrokken is uit wrakhout, zo ziet het eruit. Je kunt hier een ticket kopen voor de Danny J, een oude vissersboot die naar Halibut Cove vaart. Halibut Cove is een gemeenschap aan de overkant van de Kachemak bay die alleen per boot of watervliegtuig bereikbaar is. Er zijn geen wegen, alleen houten boardwalks en het restaurant The Saltry is hier gevestigd. Volgens velen is The Saltry het beste restaurant van Alaska....volgens ons niet. Halibut Cove is grappig maar binnen het uur ben je er uitgekeken. The Saltry is heel romantisch voor verliefde stelletjes maar dan moet je wel zo verliefd zijn dat het matige, veel te dure eten je niet opvalt. Als je een avond tijd moet doden in Homer is het prima anders niet doen. Op de Skyline drive in Homer heb je een klein parkeerplaatsje met uitzichtplek over de Kachemak bay waar je gratis de RV kunt parkeren voor de nacht. Het uitzicht alleen is de trip naar Homer al dubbel en dwars waard. Een steile heuvel onder je dus heel Homer is te zien inclusief Homer Spit en aan de overkant van de Kachemak bay de gletjers en bergen van het Kachemak Bay State Park. Heel de Skyline drive is trouwens de moeite waard en ook de East-Hill Road, zeer spectaculaire uitzichten. In Homer schijn je ook goed te kunnen mountainbiken maar je moet daarvoor wel precies op de goede tijd daar zijn. Wij waren er in juni en toen waren veel paden nog onbegaanbaar of te modderig door de (smeltende) sneeuw. Voor hiken is Homer minder geschikt. Er is een klein natuurpark, het Carl E Wynn Nature Center met een aantal korte, leuke routes. Bij binnenkomst ligt er een kaartje en een van de routes houdt plotseling op. Onze tip.....ga NIET zelf zoeken naar een weg terug maar loop gewoon de route terug zoals je heen gekomen bent! Na 5 min ben je al hopeloos verdwaald, hoe gecultiveerd het park er ook uitziet het blijft bush. Genoeg wildlife hier, in de heuvels rond Homer zitten zowel zwarte als bruine beren en je struikelt er over de elanden. Een andere leuke trail is het Homestead trail. Hij gaat tegen een heuvel op door de bossen en langs kleine watervalletjes. Het is een goed onderhouden trail maar eindigt op een gravel weg wat minder interessant is. Daar hebben we wel een groepje bruine beren zien lopen, je komt ze echt overal tegen waar je ze niet verwacht!

Seldovia: Waarschijnlijk een van de best bewaarde geheimen van Alaska is het kleine dorpje Seldovia. Weinig vernoemd in reisgidsen is deze plek misschien wel het leukste stukje Alaska wat we in heel de reis gezien hebben. Kan ook door het weer komen want in de 2 dagen dat we daar mochten verblijven is het altijd stralend blauw met 20 graden geweest maar zonder dat is het ook echt leuk in Seldovia. Je komt in Seldova door in Homer de AMHS (Alaska Maritime Highway System) te pakken. Dat zijn veerboten die verschillende steden en dorpen verbinden. Seldovia is alleen per boot of vliegtuig te bereiken namelijk. Een ticket voor 2 personen met RV kost 250 dollar. Op de AMHS boten zitten stopcontacten waar je je mobieltje/camera op kunt laden. Vanaf de boot zijn zeeotters te zien en het uitzicht is prachtig Het is moeilijk te beschrijven maar meteen als je van de boot komt voel je je thuis in Seldovia. Het leven gaat een paar passen langzamer hier en mensen begroetten elkaar en nemen de tijd voor een praatje. Seldovia is in de winter praktisch uitgestorven en 's zomers wonen er ongeveer 300 mensen. Het grootste gedeelte van die mensen hebben er een vakantie huis en komen uit andere delen van Alaska, velen komen zelfs uit Homer! De winters zijn beter in Homer, de zomers in Seldovia. Het is een heel gezellig dorp met een paar restaurants, een koffieshop annex boekwinkel, een bibliotheek/politiebureau/brandweerkazerne en genoeg plekken voor de RV om gratis te overnachten (zelfs op het strand!) en een paar mooie trails. In het lokale krantje staat dat er whale watching tours zijn en dat je er kunt kayakken. Heel leuk maar dat moet je dus voor vertrek vanuit Homer regelen, alle kayaks en whale watch boten liggen in Homer. Als je wat geregeld hebt komen ze je in Seldovia halen. Er zijn een aantal trails in Seldovia met verschillende moeilijkheidsgraden. De trails zelf vinden is al een heel avontuur want door de weinige toeristen die Seldovia krijgt laat de bewegwijzering te wensen over. De otterbahn trail is een redelijk vlakke hike vanuit het dorp (startpunt de school) naar het strand door de bossen. Hij duurt ongeveer 2 uur, is makkelijk te lopen en er zitten zwarte beren. De Rocky Road trail is weer het andere uiterste. Niet alleen ga je in een paar mijl 600 voet omhoog dus behoorlijk steil, hij is ook nog eens zeer moeilijk te vinden. Je moet het terrein van de Seldovia waterplant op. Hiervoor moet je om een slagboom heen en een paar 100 meter gravelpad aflopen voordat je bij de ingang van het trail komt. Als je zwakke knieen hebt kun je deze hike beter laten voor wat hij is, steil krijgt een nieuwe betekenis hier. Het uitzicht over Seldovia op het eind maakt al je ontberingen weer goed. Wil je een mooie overzichtsfoto van Seldovia dan kun je het beste 's ochtends gaan, dan staat de zon in je rug als je de foto maakt. Als je wilt genieten van Seldovia in het avondrood moet je 's avonds gaan (is 23u want de zon gaat praktisch niet onder in de zomer). Je hebt ook nog het Graduation Peak trail wat alle eindexamen kandidaten traditioneel lopen als ze geslaagd zijn voor hun examens. Deze duurt 6 uur en is schijnbaar behoorlijk uitdagend. Schijnbaar want wij hebben hem niet kunnen vinden. Het is bij de tv toren die je overal kunt zien maar waar schijnbaar geen weg naartoe is. DE recreatie plek van Seldovia zijn de Red Mountains. Het is een best eind rijden over de Yakolof bay road maar al tijdens de rit kijk je je ogen uit. De Red Mountains zijn niet moeilijk te vinden want je rijdt gewoon de Yakolaf bay road af en je bent er. Hier zit de uitdaging meer in hoever je komt op de Yakolaf bay road, hij is namelijk niet altijd in topconditie. Eigenlijk is ie alleen begaanbaar zonder 4x4 als de grinder (schuif) net langsgeweest is. Wij hadden geluk en zijn met RV helemaal tot aan de Red Mountains gereden. Ook hier geen bordjes maar als de weg ophoudt dan ben je er. Er is een oude mijn maar die was niet te vinden in de sneeuw en het is eigenlijk een vallei omringt door steile wanden waar je heerlijk los kunt gaan. Als je van klimmen houdt kun je je hart ophalen. Seldovians komen hier scheuren met hun sneeuwscooters en quads of komen wandelen. Een paar maanden per jaar is de vallei sneeuwvrij en dan staat ie vol bloemen. Een afslag van de Yakolaf bay road is de Rocky River road. Ondanks dat ie op de kaart heel wat lijkt is ie onbegaanbaar voor auto's. De bruggen zijn vlak na de winter kapot maar vaak te voet nog wel begaanbaar en is de enige weg naar de andere kant van de bergen. Dit is een prima pad om te mountainbiken alleen werden wij na een aantal mijl gestopt door rivier die het pad als route gekozen had. De weg is in totaal iets van 41 mijl lang en de natuur is er de baas. Je schijnt beloont te worden met een prachtig uitzicht over diverse baaien als je de diverse smeltwater rivieren kunt trotseren. De Rocky River (die naast het pad loopt) is vrij wild en dus mooi om te kayakken. Er zijn wel veel overhangende takken en bomen dus een verkenning vooraf is aan te raden. Wil je alles weten wat er te doen is in Seldovia kun je de Seldovia Visitor lezen, een lokaal krantje wat je kunt oppikken in Homer, op de boot of in het visitor center in Seldovia. Als je diezelfde info wilt EN een kop koffie moet je naar Fenske's coffee and books gaan. Dat is het winkeltje van John waar je diverse soorten koffie, koeken en boeken kunt krijgen. John is heel aardig en je hebt er binnen no time een slaapplek, een vliegtuig of levenslessen gescoord want er zitten altijd interessante mensen daar. Op de Boys and Girls club (een soort van scouting) kun je gratis internetten.

Six Mile Creek Rafting: Aan de snelweg naar Hope bij milepost 7.5 kun je raften op de Six Mile Creek. Dit is een van de wildste rivieren in Alaska met een aantal cat 4 en zelfs een cat 5 stroomversnelling! Het water is ijs en ijs koud maar je krijgt een drysuit aan en schoenen van het bedrijf. Ze adverteren met dat je eigen schoenen droog blijven en dat is dus waar. Als je daarmee denkt dat je zelf ook droog blijft kom je bedrogen uit! Als je de briefing moet geloven krijg je het gevoel dat we onder de noordpool door gaan zwemmen en er moet zelfs een stukje proef gezwommen worden voor het geval je uit de boot valt. Je kunt 3 trips kiezen door de diverse canyons maar de 3 canyon trip is zeker aan te raden. De eerste canyon is er een met stroomversnellingen in de 2e en 3e klasse, de tweede canyon heeft 3e en 4e klasse en de laatste canyon heeft 4e en 5e klasse. Een boot bestaat uit een gids en 4 passagiers. Voorop moet je mee peddelen en achterop hoef je niks te doen. Je kunt ervoor kiezen om halverwege te wisselen, achterop geeft de meest intense ervaring. Hoewel je een drysuit aan krijgt zijn die niet altijd even droog. Droge kleding is dus aan te raden. Als je op het eind stijfbevroren weer terug gebracht wordt naar het opstappunt krijg je daar warme chocolademelk en mag je gebruik maken van de hottub. Vanuit de hottub zit je dan naar de bergen te kijken en zie je de adelaars boven je hoofd cirkelen, heel apart.

Hope: Aan het eind van de Hope highway ligt, je raadt het al, Hope! Hoewel de naam anders doet vermoeden is het dorpje behoorlijk hopeloos. Het adverteert met het feit dat daar sinds de goldrush niks meer veranderd is maar dat is dus op 2 manier op te vatten. Een manier zou zijn dat het een nog in originele staat verkerend goudzoekersdorpje is, de andere manier zou zijn dat ze sinds de goudrush ook geen onderhoud meer gepleegd hebben. Beide manieren zijn van toepassing op Hope. Er is niet veel te doen naast de onvermijdelijke saloon. Wij hebben de Gull Island trail gelopen die aan het eind van de Hope highway start. Hij is 5 mijl lang en het grappige is dat je door een regenwoud loopt. In de omgeving Hope/Girdwood heb je de meest noordelijke regenwouden ter wereld en daardoor is de vegetatie zeer afwisslend. Tijdens de wandeling het je een mooi uitzicht over de Turnagain arm en bij Gull Rock is het uitzicht zelfs adembenemend. Gull Rock zelf is een klein schiereiland compleet begroeid met bos waar een doolhof van gangetjes en tunnels door de vegetatie gemaakt is door kampeerders. Overal op de rots heb je open plekjes voor een paar tenten en kamperen is dan ook toegestaan. Of je lekker slaapt is de vraag met duizenden schreeuwende zeemeeuwen om je heen.

George Richardson Highway (Highway 4): Tja wat kan ik hierover zeggen. Als je een snelweg als bezienswaardigheid op gaat schrijven dan moet het wel iets aparts zijn. Highway 4 loopt van Fairbanks naar Valdez maar wordt vanaf highway 10 pas interessant. Als je deze snelweg volgt krijg je het ene 'oooh' en 'aaaah' moment na het andere met als hoogtepunt de Thompson pass. Steile bergen, diepe valleien, watervallen en gletsjers tot aan de weg...je vindt het allemaal aan deze snelweg. Zorg dat je genoeg tijd hebt om deze snelweg te rijden want gegarandeerd sta je om de 10 minuten stil om foto's te maken. Dat het wel mooi weer moet zijn om van al dit alles te genieten spreekt voor zich.

Girdwood: Het skioord van Alaska. De enige plek met skiliften die 's zomers en 's winters in gebruik zijn. Dat hier rijke amerikanen hun geld komen spenderen is wel duidelijk want de posh straalt overal vanaf en de tour heli's vliegen af en aan. Alle straten zijn ook naar bekende europese pistes vernoemd. Dit is ook de plek met het noordelijkste regenwoud ter wereld en je kunt er diverse trails lopen. Wij kozen voor het Winner trail. De hike is niet spannend (in het begin is het zelfs een net gravel pad met boardwalk) maar halverwege zit een bruggetje over een mega stroomversnelling en een handtram. Een handtram is een soort van skilift maar dan hand aangedreven, zo trek je jezelf over de rivier heen. Aan het eind van de trail heb je nog een oude goudmijn en kun je zelf naar goud zoeken door zand uit de rivier te zeven. Heel toeristisch allemaal, als je de natuur in wilt is deze trail niet zo geschikt, meer voor een wandeling op zondag.

Talkeetna: In de Lonely Planet wordt het omschreven als een laatste rustplaats voor doorwinterde bushpiloten en avonturiers. Wij zijn vast bij een andere Talkeetna terecht gekomen want deze zag zwart van de toeristen die allemaal met de als cowboy verkleede acteur op de foto wilden naast de huifkar met indianen. We zijn binnengereden, sloegen het gebeuren gade en zijn direct omgedraaid. Het lijkt een beetje opgezet te zijn voor amerikaanse toeristen die benieuwd zijn naar hun eigen geschiedenis. Zonde van de kilometers die je moet rijden om er te komen.

Valdez: Aan het einde van de wonderschone George Richardson highway ligt Valdez op je te wachten. Als stad niet echt imposant maar ingesloten door reusachtige bergen. Je moet alleen wel weer het juiste weer treffen anders zie je er niks van. Valdez is het thuis van een van de hoogste kustgebergten ter wereld, vele gletsjers en natuurlijk het eindpunt van de trans Alaska olie pijplijn. De geschiedenis van Valdez beperkt zicht tot twee dingen waar je overal mee doodgegooid wordt: de aardbeving van 1964 en de olieramp met de Exxon Valdez. Je kunt ook video's hierover bekijken bij een souvenirshop. Je dumptanks kun je legen bij Captain Joe's Tesoro, een super-de-luxe tankstation met RV wasplaats. Die wasplaats kun je mooi gebruiken om het 'bewijs' van het rijden over gravelwegen van je RV te wassen.  Niet je drinkwater tanks vullen met het water bij de dumptanks! Bij de witte brandstoftanks staat een waterkraan met drinkwater. In de bibliotheek kun je een half uur gratis internetten maar alleen op inschrijving. De kans bestaat dat je even moet wachten want het is er behoorlijk druk. Er zijn een aantal trails in Valdez. Het mineral creek trail is er een van en ongeveer een mijl lang. Het probleem is alleen dat je over een brug heen moet om bij de trail te komen en die draai kun je niet maken met een RV van 24ft lang. Dan wordt het ineens een trail van 7 mijl lang. De eerste 6 mijl loop je over een redelijk onderhouden gravelweg alleen de bruggen zijn in slechte staat en af en toe steekt er een waterval de weg over. De weg loopt door een prachtig begroeide vallei en overal stromen watervallen van de bergen om je heen. Je loopt constant parallel aan de mineral creek, een ondiepe maar snel stromende rivier. Aan het eind van de trail zijn een oude mijn en de restanten van een roadhouse te zien. Een andere trail begint bij de zalmkwekerij (prima plek om beren te zien trouwens maar alleen op gezette tijden) vlakbij de olie terminal. Dit is het Solomon Gulch trail en biedt een mooi overzicht over Valdez. Het is een gravelpad omhoog richting het waterreservoir waar Valdez 80% van zijn energiebehoefte uit haalt. Je loopt over het pad wat de onderhoudsmonteurs van de centrale gebruiken voor onderhoud dus leuk voor een wandeling maar niet heel avontuurlijk. In Valdez kun je bij twee bedrijven een gletsjer/whalewatchtour maken: Stan Stevenson en met de Lu Lu Belle. Wij kozen voor de Lu Lu Belle en hebben daar geen spijt van gekregen! We kunnen dus niet oordelen over Stan Stevenson maar met de Lu Lu Belle kun je niet misgaan. Stan Stevenson is een groot bedrijf die door heel Amerika en daarbuiten wildlife cruises aanbiedt. De Lu Lu Belle is een prive jacht van de man die ook de kapitein en verteller is, die man is super enthousiast en vertelt aan een stuk door onderweg. Als er even niks te zien is aan de kust of op het water vertelt ie over de geschiedenis van Alaska en wel op zo'n aanstekelijke manier dat je zou willen dat hij je geschiedenis leeraar geweest was op school. Je koopt een gletsjer watch tour maar onderweg kom je pratisch altijd walvissen tegen. Bultruggen, zeeleeuwen en zeeotters zijn het hele jaar door in de Prince William Sound te vinden, soms zie je ook orka's en blauwe vinvissen! De Lu Lu Belle neemt ruim de tijd om de walvissen te vinden en te volgen en ook daarin is de kapitein wild enthousiast. Het lijkt of hij zelf voor het eerst een walvis ziet als ie er een gevonden heeft. Zijn enthousiasme blijkt ook wel uit de reistijd, we hebben een ticket gekocht voor 5,5 uur varen maar de cruise duurde uiteindelijk 8 uur! Natuurlijk bezoek je ook de Columbia glacier, een van de grootste getijdengletsjers ter wereld. Heel apart om een gletsjer in het water uit te zien komen. Bij de gletsjer is het extreem koud maar onderweg staat er ook een fris briesje, warme, winddichte kleding is geen overbodige luxe. Onderweg kun je eten en drinken kopen.

Wrangell-St. Elias National Park: Dit park ligt aan de oost-kant van Alaska en is het grootste park van de USA. Het visitors center is goed uitgerust en heel groot. Ze draaien films over alles wat je maar wilt weten van het park en zijn heel behulpzaam. De een na hoogste berg van Noord Amerika ligt in dit park. Het park wordt het mooiste van de USA genoemd maar is vrij ontoegankelijk, er zijn geen uitgezette paden. Je kunt er hiken/raften/mountainbiken of ijsklimmen maar allemaal met eigen uitrusting en op eigen gelegenheid. Het is dus verstandig de rangers in het visitors center te laten weten waar je naartoe gaat en wat je van plan bent. In het visitors center kun je ook terecht voor informatie over de conditie van de beruchte McCarthy road, de weg naar McCarthy en Kennekott die je in het hart van het park brengt. McCarthy en Kennekott zijn beide mijnwerkersstadjes. Je komt hier door highway 4 van Fairbanks richting Valdez te volgen en op een gegeven moment staat er highway 10 McCarthy aangegeven. Dit is een goede snelweg met twee mogelijkheden om te tanken, een keer halverwege en bij Chilina waar de weg van asfalt overgaat in gravel en de McCarthy road begint. De McCarthy road is berucht en verboden door alle verhuurbedrijven en dus eigen risico. Ook is het verboden om met een RV langer dan 24ft over de McCarthy road te rijden. De weg is aangelegd op de plek waar vroeger de trein naar de mijnen reed. Dat merk je ook wel omdat de weg smal is en door de bergen heen slingert. Aan het begin van de weg heb je de Copper River waarin de viswielen staan. De Copper River zit in de zomer zo vol met zalm dat er heel innovatieve manieren om te vissen verzonnen zijn, leuk om even te kijken. De McCarthy road zelf is heel slecht, geen modder of kuilen maar veel zogenaamde 'wasbordjes' in de weg waar een gemiddelde bodybuilder jaloers op is. Je kruipt dus echt naar McCarthy toe (10 mph) en zelfs dan zie je het interieur van je RV rondvliegen. Goed je spiegels in de gaten houden want de bewoners van Kennekott en McCarthy scheuren over de weg heen alsof het asfalt is en dus is af en toe aan de kant gaan om ze voorbij te laten wel zo netjes. Die bewoners hebben trouwens gemiddeld vier lekke banden per maand. Op milepost 5 heb je een prachtig uitzicht over de Copper River en op 17 mijl een oude, smalle, zeer hoge ex-spoorbrug die nu wordt gebruikt om de auto's over de rivier te loodsen. Geen aanrader voor mensen met hoogtevrees, voor de rest van de mensen levert het hele mooie plaatjes op! Voor de rest is de McCarthy road niet zo interessant. Er liggen een paar trails het park in aan de weg maar die hebben we niet geprobeerd. Aan het eind van de weg ligt het plaatsje McCarthy, een soort wild west plaatsje wat tijden onbewoond is geweest maar nu weer in trek begint te raken. Voordat je in McCarthy rond kunt lopen moet je eerst een rivier oversteken. Vroeger gebeurde dit met handtrams maar tegenwoordig ligt er een voetgangersbrug. Aan de overkant van de brug wacht een taxibus die je voor 5 dollar naar Kennekott brengt (ongeveer 5 mijl) of naar McCarthy (prima te lopen, is maar een halve mijl). Kennekott is de naam van de gletsjer waar de Kennekott mijn te vinden is. De Kennekott mijn is een imposant complex van pletterijen, loodsen en woningen maar in verregaande staat van verval. Onlangs zijn ze begonnen met opknappen toen een overstroming een aantal gebouwen wegspoelde. Vanuit Kennekott kun je een hike naar de gletsjer maken en kom je ook langs de mijn die hoger op de berg gelegen is. Ook kun je hier een cursus ijsklimmen volgen. Het uitzicht over de vallei en de gletsjer vanuit Kennekott is adembenemend al is de invloed van de mens wel goed te zien. Heel de vallei ligt vol met puin van de pletterij, een somber maar tegelijkertijd ook prachtig gezicht. Wees wel op tijd in Kennekott want er zijn elke dag maar 3 tours van 1.5 uur beginnend om 9 am. Voor 25 dollar wordt je dan door een gids door de gebouwen geleid die normaal gesloten blijven. Nergens staan bordjes en er zijn geen boekjes te koop dus als je wilt weten waar je nu eigenlijk naar staat te kijken is deze tour wel aan te raden. In het Wrangell-St. Elias park visitor center hebben ze een video over de mijn, deze helpt ook om te begrijpen wat je ziet. Als je de hike naar de gletsjer doet kun je hier een dag vermaken, anders hooguit een halve.