Tikva .. Geschreven door Tikva. Foto door: Tikva

De Kilimanjaro is de hoogste berg in Afrika en daarmee ook één van de zogenaamde “7 summits”. Om de Kilimanjaro te beklimmen heb je echter geen klimtechnieken nodig. Het is een berg die je op kunt wandelen. Behalve praktische informatie over alles wat je moet regelen om deze berg te beklimmen vind je ook een een persoonlijk verslag van de reis.

Praktische informatie 

Wil je de Kilimanjaro beklimmen dan zijn er een aantal zaken waar je rekening mee moet houden. Zo is het verplicht om een gids mee te nemen tijdens je beklimming. Na een aantal incidenten (waarvan zeker 1 met dodelijke afloop) waarbij gidsen op de topdag één of meerdere cliënten uit het oog verliezen zijn de regels rondom gidsen in 2008 aangepast. Ben je alleen dan is 1 gids voldoende. Groepen van 2-4 personen moeten 2 gidsen meenemen. Voor elke 2 personen extra moet er dan nog een extra gids mee.

Niet iedereen kan zich gids noemen. Je moet hiervoor een examen afleggen en haalt een certificaat. Wanneer je begint met de beklimming wordt het aantal gidsen ook gecontroleerd.

Routes

Er zijn verschillende routes die je kunt beklimmen. Alleen op de Marangu route is accommodatie in de vorm van vaste hutjes. Er kunnen maximaal 60 mensen per dag via deze route starten. In het hoogseizoen is van te voren boeken dus aan te raden.

De Marangu route is de goedkoopste en meest populaire route en heeft daardoor de bijnaam “Coca Cola route” gekregen. Dit heeft er ook mee te maken dat de eerste wandeldagen relatief makkelijk zijn, de topdag is echter erg lastig. Het is mogelijk deze route in 5 dagen te doen, maar het is aan te raden te kiezen voor een extra acclimatisatie dag. Je hebt dan minder kans op hoogteziekte. De  kans dat je de top haalt is iets meer dan 50%  bij 5 dagen en gaat naar bijna 90% bij 6 dagen. Op de Marangu route neem je dezelfde weg omhoog als omlaag.

De andere populaire route is de Machame route. Deze heeft de bijnaam “Whiskey trail”. Deze route neemt minimaal 6 dagen in beslag, maar ook hier is een extra dag aanbevolen. Deze route is populair omdat je langs de mooiste landschappen komt. Er zitten enkele zware dagen in, de topdag is wel makkelijker dan op de Marangu route. Tijdens deze tocht overnacht je in tenten waardoor er meestal een extra porter mee gaat. Je neemt op deze route een andere weg omhoog dan omlaag.

Daarnaast zijn er nog een aantal andere minder vaak beklommen routes.

Porters

Al het eten, kookspullen, slaapzakken en eventueel tenten moet je zelf meenemen. In de praktijk ben je dus aangewezen op porters. Deze porters mogen maximaal 15 kilo dragen. Een groepje van 2 toeristen (+2 gidsen) heeft op de Marangu route meestal 5-6 porters bij zich, daarnaast ook nog een kok (soms is die ook porter). De porters dragen ook jouw rugzak zodat je zelf alleen een klein rugzakje mee hoeft te nemen. De porters lopen gedurende de dag niet met je mee.

Je voelt je misschien onprettig om deze mensen in te schakelen jouw spullen te dragen. Maar porter is een in verhouding zeer goed verdienende baan. Er zijn dan ook veel meer porters dan dat er werk is. De meeste porters zijn daarnaast vaak ook gewoon boer, of hebben nog een andere baan. Dit werk is voor hen de kans om contant geld binnen te halen.

Kosten

Omdat er zoveel geregeld moet worden is het gemakkelijk om gebruik te maken van een bureautje. Deze doet voor jou de boodschappen en regelt een gids. De gids zelf kiest de porters. Heb je niet alle benodigde spullen dan kunnen ze (eventueel tegen betaling) ook een slaapzak, loopstokken etc voor jou regelen.

Het is uiteraard mogelijk dit in Nederland te regelen. Wanneer je weinig tijd hebt en in het hoogseizoen gaat dan geeft dit de zekerheid dat je ook echt kunt gaan. De prijs zal dan wel een stuk hoger liggen dan wanneer je het ter plekke regelt. Wil je het in Tanzania organiseren dan moet je naar Moshi of Arusha gaan.

Voor een 6 daagse Marangu route moet je rekenen op een prijs van rond de 1200 dollar per persoon (€850) 1050 dollar voor de 5-daagse route. (prijs eind 2009). De Machame route oftewel “Whiskey trail” was begin maart 2010 in Moshi te boeken voor €1100. De 6 daagse trip maar met de mogelijkheid om uit te lopen naar 7 dagen zonder extra bijbetaling.

Meer dan de helft van dit bedrag gaat  rechtstreeks naar het Tanzaniaanse regering (60 dollar per dag parkfee + 50 dollar per nacht campfee + een eenmalige rescue fee van 20 dollar).

Als je echt gaat shoppen is het mogelijk wat goedkoper uit te komen krijgen. Maar let wel op waar dan op bezuinigd gaat worden. Sommige betalen smeergeld en laten hun porters dan meer dan de toegestane 15 kilo dragen. Of je tweede gids is ook porter en zie je dus verder helemaal niet. 

Boek en betaal je meer dan 24 uur van te voren dan moet het ook mogelijk zijn een beetje korting te krijgen. Het National Park wil het geld namelijk minimaal 24 uur van te voren op de hun rekening hebben staan. Dit is slim opgelost doordat een rijkere touroperator standaard geld op die rekening heeft staan. Het bureau waarbij jij boekt moet hier alleen wel commissie over betalen (in ons geval zijn we erachter gekomen dat dit 67 dollar was op de 1200 dollar die wij betaald hebben).

Je zal waarschijnlijk gevraagd worden een deel van de prijs in dollars te betalen, de rest eventueel in Schillings. Dit heeft er mee te maken dat ook het National park in de dollars betaald moet worden.

Bovenop de vaste kosten komen nog de fooien. Gidsen en porters krijgen maar een klein vast inkomen. De fooi die ze krijgen is dus een belangrijke inkomsten bron. Hoeveel je moet geven is altijd lastig te bepalen. Een indicatie is voor de gids 100 dollar, de assistent gids 60 dollar, de porters 25 dollar en 30 dollar voor de kok en de porter die ’s ochtends vroeg op moet om jouw eten te brengen.

In het laagseizoen is het geen enkel probleem om de volgende dag al te starten. 

Verslag van de beklimming via de Marangu route

Dag 1 Mandara huts (2700m)

Begonnen met een rit met de auto naar het start punt van de beklimming namelijk Marangu Gate. De gidsen schrijven ons in voor de beklimming. Ook zien we voor het eerst onze porters. Voordat we kunnen beginnen moet er gecontroleerd worden of ze niet meer dan het toegestane gewicht dragen. Hierdoor moet er nog flink wat geschoven worden met spullen. Ook krijgen we onze slaapzakken die worden namelijk hier verhuurd, gelukkig zijn ze van goede kwaliteit.

Er was ons al verteld dat de eerste dag het allermakkelijkste is. Dat klopt, je klimt wel veel maar het pad is in goede staat. Kan me alleen voorstellen dat na veel regen het wel een vieze modder bende is. We lopen de hele dag door het bos en zien onderweg ook apen. Er lopen hier ook schoolkinderen en toeristen die een dagje gaan wandelen, alleen dit stuk en dan weer terug.

Na ongeveer 2 uur komen we bij de lunchstop. Hier zijn tafels en is een WC. Hier zitten ook  mangoesten, dit zijn een groot soort knaagdieren die hebben ontdekt dat hier eten is. Ook komen we toevallige onze porters hier weer tegen. Ze lopen deze dag op het autopad en niet zoals wij door het bospad. Het zijn allemaal vriendelijke mannen, hoewel er wel vrouwelijke porters bestaan. Onze lunch is erg veel dus we zijn blij dat we wat kunnen uitdelen.

Na minder dan 3 uur vanaf de start zijn we al bij Mandara huts. Hier slapen we vannacht. Er zijn hutjes voor 4 personen en enkele grotere slaapzalen. Er is hier ook stromend water en redelijke sanitaire voorzieningen. Omdat het laagseizoen is krijgen we met zijn tweeën een hutje, wel zo lekker.

In de middag gaan we nog een stukje lopen naar een krater verderop. Bij het avondeten in de grote hut maken we kennis met de andere klimmers op onze route. Dat zijn er in eerste instantie minder dat 15 en ik ben de enige vrouw. Laat op de avond komt er echter nog een stelletje, we horen later van hen dat ze de hele ochtend van bank naar bank zijn gereden om maar genoeg Schillings te krijgen, die daarna nog gewisseld moest worden in dollars. Hierdoor konden ze pas heel laat vertrekken.

Het eten is goed en er is een slim systeem, iedereen heeft zijn eigen tafelkleedje. Waar je kleedje ligt daar moet je zitten. Dat is zeker bij het ontbijt erg handig want anders weet je niet welke jam en koffie van jou is.

Dag 2 Mandara – Horombo (3720m)

In het begin lopen we nog in het bos. We zien colobus monkeys met een gave witte staart. Al vrij snel verandert het landschap. Er zijn minder bomen en meer lange grassen ook zien we cactussen. Het kan hier heel erg lekker warm zijn als de zon schijnt, maar je kunt ook pech hebben dat het mistig en koud is.

Voor de lunch stop is er nog een pittig klimmetje maar overall is het erg goed te doen, terwijl je toch ook vandaag weer 1000 meter klimt. Horombo huts duikt opeens op. Dit is duidelijk een groot camp. Ook mensen die op de terugweg zijn slapen hier. Dat zijn er niet zoveel en ze komen heel erg laat in het donker aan maar zijn wel in opperbeste stemming. We leren onze mede loopmaatjes ook wat beter kennen en de meeste van hen nemen morgen ook een rustdag. 

 

 Dag 3 Horombo (rustdag)

Niet zo vroeg op en wij krijgen zoals alle andere dagen thee op bed. Daarna volgt een bak met warm water om je een beetje te kunnen wassen.

Het is dan wel een rustdag maar toch ga je wat doen. Een stukje omhoog lopen is het beste voor de acclimatisatie. We lopen vandaag gezellig met andere lopers op. Het doel van de wandeling is Zebra Rock. Dit is een rots die wit en zwart is uitgeslagen door het zout in de steen.

Het laatste stukje terug naar de hutten is een rot pad vol met grote keien. We hebben echt respect voor de mensen die gisteren hier nog in het donker na een vreselijk lange dag hebben moeten lopen.

We zijn al vroeg weer terug en de rest van de middag besteden we met een beetje kaarten, lezen en slapen.

Dag 4 Horombo – Kibo (4700m)

We vertrekken naar de laatste hut voor de topdag. Het pad is niet meer zo lekker, veel vervelende keien. Het landschap is een beetje heuvelachtig, met veel hele korte klimmetjes en dan iets omlaag of recht. Onderweg wordt druk gebouwd aan een nieuw WC-gebouwtje. Tot nu toe zijn er op de hele route om de zoveel tijd van dit soort “long drop” WC-gebouwtjes.

Uiteindelijk bereiken we de rand van de zogenaamde “Saddle”. Dit is een kromming in de berg. Er groeit hier bijna niets meer, er liggen vooral veel keien. De saddle heeft als nadeel dat het weer erg om kan slaan. Ook wij hebben pech, opeens is het heel koud door de wind, je ziet bijna niets meer door de mist en het is heel erg vochtig. Als de mist even weg trekt dan zien we Kibo huts. Deze komen maar niet dichterbij en je moet nog een klim omhoog voordat je er meer dan een uur later eindelijk bent.

Kibo huts zijn een stuk primitiever dan de vorige slaapplaatsen. Er zijn alleen 5 slaapzalen en geen hutjes, de zalen zijn echt ontzettend koud. Er is ook geen stromend water meer dus we moeten het doen met long-drop toiletten. Iedereen kruipt gelijk in zijn bed om alvast een beetje slaap te pakken. Een van onze kamergenoten is heel erg ziek, hij holt naar buiten en moet meerdere keren overgeven.

Rond 17 uur worden we gewekt en krijgen we avondeten. Onze kamergenoot voelt zich ietsje beter en besluit te blijven. Kijken hoe hij zich vannacht voelt. Na het eten weer vlug naar bed.

Om 23:30 worden we weer wakker gemaakt. Het is erg koud, gelukkig lag ik al bijna helemaal aangekleed in de slaapzak. Sommige mensen hebben fancy kleren, maar ik doe het gewoon met lange sokken, 2 leggings plus een dikke wollen legging onder mijn broek. Daarboven 5 lagen shirtjes, een vest en een fleecetrui plus een winddichte jas.

We krijgen nog thee met koekjes voor we moeten vertrekken. Onze zieke kamergenoot besluit toch mee te gaan. Helaas voelt mijn partner zich nu niet goed. Hij moet overgeven en heeft diarree. Het kan door de hoogte komen, maar we hebben ook het gevoel dat de hygiëne in dit kamp niet zo goed is. Er zijn meer mensen die last hebben van hun maag. Het is maar een heel klein keukentje en al het water is vanaf beneden gedragen door de porters.

Dag 5 Kibo- Uhuru peak (5895m) – Horombo 

We vertrekken, iedereen doet zijn hoofdlampje op want het is natuurlijk nog aardedonker. Het eerste uur lopen gaat nog prima. Maar daarna wordt het flink steil. Ik heb moeite met weer in het juist ritme komen en voor het eerst ook last van de hoogte; een beetje duizelig. Nog een uur later begin ik echt geïrriteerd te raken, we zigzaggen maar over de berg heen, ik glij weg. Waar is nou het pad? Op de terugweg als het wel licht is blijkt maar weer eens dat er inderdaad eigenlijk geen pad is. Je loopt over een grote berg grind. Elke dag glijdt een deel van het pad weg en 's nachts maak je dus weer een nieuw. Dit is ook een van de reden om ’s nachts te klimmen. Als het nog vriest, is het makkelijker over het grind te lopen.

Volgens onze gids is het op het huidige tempo echt nog wel 3-4 uur en zijn we niet bij zonsopkomst op de top. Ik zie het even niet meer zitten. De Snickers die we bij ons hebben geven weer even nieuwe energie. We lopen door maar ik stop wel vaak om even pauze te nemen. Het is nu vooral een mentale kwestie van niet te veel denken over de afstand maar voetje voor voetje je lichaam dwingen door te lopen.

Mijn partner vindt het al lang best, hij voelt zich nog steeds niet goed en moet regelmatig achter de rotsen duiken. Hij is de enige niet, en helaas zijn er juist vandaag geen WC gebouwtjes. Op sommige plekken moet je echt uitkijken niet in de bevroren uitwerpselen te stappen.

Eindelijk zijn we klaar met het grind, nu komen we op het stuk voor Gillman's point. Een berg vol hele grote stenen. Hier zigzag en klauter je tussendoor en overheen. Ook niet fijn maar alles beter dan het grind. De zon begint ook een beetje op te komen, het is wat minder koud en je kunt verder vooruit kijken. Gillman's point lijkt nog ver maar komt toch steeds dichterbij.

En dan eindelijk, bijna 6 uur nadat we zijn vertrokken, Gillman's point. Dit is het laagste punt op de kraterrand. Je bent er nog niet maar nu is het niet zo zwaar meer. De opluchting en blijdschap is geweldig "nu gaan we het zeker halen". Je ziet de Eastern icefields en die zien er super indrukwekkend uit. Een goede foto lukt helaas nog niet; daar is het nog net wat te donker voor. We houden een uitgebreide rustpauze om nog even bij te komen. Als we weer doorlopen besluiten we te splitsen, ik loop iets langzamer en wil niet opgejaagd worden. Mijn partner voelt zich steeds slecht en wil liever snel doorlopen naar het hutje op de top waar onze gids over verteld heeft. Hier zou je even kunnen zitten en wat warms drinken. Nu is het fijn dat we 2 gidsen mee hebben.

De route gaat nu nog wel omhoog maar lang niet zo steil. Er zijn ook geweldige gave gletsjers om naar te kijken. We lopen op sommige plekken door een dun laagje sneeuw. De hoogte maakt het wel lastig, maar met een ritme van 30-50 seconden lopen en dan 10 seconden rusten lukt het wel. Er zijn nog drie bulten en ik komt nu ook de eerste mensen op weg naar beneden tegen. De aanmoedigende kreten werken super. Na een uur ben ik er dan eindelijk, de top! Tevergeefs kijk ik naar uit naar een hutje (dit was dus een leugentje van de gids om je te motiveren), er is alleen een bord. “The highest point of Africa”. Yes, we hebben het gehaald. Het is super om hier na zo'n zware tocht te staan, ik vlieg mijn partner om de nek en bij ons beiden komen de traantjes toch wel even om de hoek kijken. We maken vlug wat foto's. Lang kan je niet op de top blijven wat het is nog steeds erg koud.

Later zal blijken dat alle 9 toeristen met wie we vanmorgen zijn vertrokken ook de top hebben gehaald. 

Maar je bent nog niet klaar voor vandaag. Eerst lopen we weer rustig terug naar Gillman’s point. Genieten van de prachtige gletsjers. Daarna is het weer flink bikkelen. Nu het licht is zie je pas echt wat voor een lange en moeilijke weg je vannacht af hebt gelegd. Na klauteren door de stenen komen we bij het grind, volgens die gids kan je je het beste laten glijden. Maar wij zijn laffe Nederlanders, wegglijden op grind betekent blokkeren. Mensen die veel skiën die gaan hier echter razendsnel omlaag. Uiteindelijk is het rond half 12, zo'n 4 uur nadat we de top hebben verlaten dat we eindelijk weer terug zijn bij Kibo huts. Hier gaan we een uurtje slapen, daarna krijgen we voor het eerst sinds gisteren middag 17:00 weer echt wat te eten. Het is dus niet voor niets dan we onze hele voorraad snickers erdoorheen hebben gejaagd. Na het eten is het nog niet voorbij we moeten vandaag nog helemaal door naar Horombo huts. Uitgeput komen we daar om 17:00 aan. 

 

In Horombo huts wacht ons nog een nare verassing, het heerlijk rustige en gezellige kamp is ingenomen door een paar enorme tourgroepen. In plaats van met rond de 10 toeristen zijn er nu meer dan 100. Eten moet in vastgestelde time-slots en wij vallen met onze tafelkleedjes helemaal in het niet bij een groep van 60 die duidelijk een luxe reis heeft geboekt. Echt servies, inclusief wijnglazen en wijn bij het eten. Ze hebben zelfs al het bier opgekocht, dus daar gaat ons overwinningsbiertje. Onze gids laat zijn waarde nog eens blijken en regelt toch een eigen hutje voor ons, wij duiken moe maar heel erg voldaan ons bedje in.

Dag 6 Horombo - Marangu Gate  

We zijn blij Horombo te mogen verlaten. Het is opeens zo druk en de paar wc’s kunnen zoveel mensen ook niet aan. Na zoveel dagen wil je eigenlijk gelijk beneden zijn, een warme douche lokt. Maar eerst nog de fooien ceremonie. Vaak zie je je dragers niet meer omdat de snel naar benden en huis rennen dus vandaar dat dit hier plaats vindt. Om alle groepjes staan nieuwsgierige dragers die willen weten hoeveel iedereen krijgt. We geven ze dus mooi een dichte envelop.

Het eerste stuk omlaag lopen naar Mandara huts gaat prima. Het is een makkelijk pas ook omlaag, je loopt door mooie natuur en met het zonnetje is het wel heerlijk warm. Na Mandara huts is het pas minder prettig om naar beneden te lopen. Het heeft geregend en is modderig en net te steil. We zijn dan ook blij als we eindelijk beneden zijn.

Hier is het nog even ons certificaat ophalen en je uitschrijven. We drinken nog een drankje met alle gidsen en dragers die we toch nog allemaal zien. Dan nog een uurtje met de bus naar Moshi en eindelijk douchen.