Tikva .. Geschreven door Tikva. Foto door: Tikva

Nepal is beroemd om de Himalaya en de prachtige trekkings die je hier kan maken. Bij deze een verslag van de een van de populairste en mooiste van allemaal, de Annapurna trekking. 

 [We hadden en GPS apparaat bij ons en hier komen de hoogteprofielen vandaan. Deze profielen zijn alleen voor eigen gebruik en mogen niet op andere websites geplaats worden.]

Dag 0 Kathmandu - Bhulbhule

Vroeg vertrokken uit Kathmandu samen met onze drager en gids. Beide ter plekke geregeld via een van de vele bureautjes in Kathmandu. Dit is onze eerste trekking ooit dus voelen we ons er toch wel wat prettiger bij om georganiseerd te gaan. De gids spreekt engels en is er in principe voor de route en om guesthouses (die ze hier teahouses noemen) te regelen, ook is hij er om ons bij te staan mochten we ziek worden. De officiele taak van de drager is om onze tas te dragen maar in de de praktijk is het vooral onze drager die de route kent, niet drinkt en dingen weet. Jammer genoeg spreekt hij nauwelijks engels.

De dag begint met een hele lange slechte busrit. Wanneer we gaan lunchen moet de bus zelf aangeduwt worden om weer te starten. We zijn dan ook al veel later dan normaal gesproken in Besisahar. Vanaf hier kan je ook beginnen met lopen. Omdat het al zo laat is gaan we met nog een slechte bus over de echt slechte weg naar Khudi. Hier nog in het pikkedonker een slingerbrug de rivier over naar onze slaapplaats. Het heeft de hele dag knetterhard geregend (ook in de bus ). Waar zijn we aan begonnen. 

Dag 1 Bhulbhule - Bahundanda - Germu Phant

Afbeelding

Wow ons eerste uitzicht vanuit het raam van onze kamer (=hokje) is een besneeuwde berg, en het is droog!. De eerste tijd lopen we lekker door maar dan de eerste klim, die is echt verschrikkelijk zwaar. Als ik eindelijk in het dorpje ben en de gids nog ff iets omhoog wijst naar een restaurantje waar we gaan lunchen omdat je daar "het mooiste uitzicht hebt" kan ik hem wel schieten. Na de lunch is het weer een heel stuk omlaag en lopen we lekker door. Al met al hebben we voor een eerste dag best veel gelopen en ging het ook best lekker.
We slapen zowaar in een teahouse met een zit wc  en hebben een gezellige avond met een medetrekster die ons info geeft over de route van de komende 2 dagen. Ze is op de weg terug, door vele regen zijn er aardverschuivingen geweest hierdoor heeft ze een paar dagen vast gezeten en heeft ze nu geen tijd meer op de hele trekking af te maken en moet dus terug.

Dag 2 Germu Phant -Jagat - Chamje

AfbeeldingVandaag maar een kort dagje in loopuren er moet wel geklommen worden maar dit gaat niet zo extreem stijl als gisteren. Voor het avondeten vraag de gids "'do you like chicken?", tuurlijk "that chicken?". Een uurtje later ligt de kip op ons bord.

We slapen in het Tibetan Hotel, de mensen zijn erg aardig, in het dorpje hebben we ook vollop lol met locale kinderen. Toch ff een domper, er is is geen stromend water (ze vullen een tank met emmers uit de rivier). Een groep medetrekkers gaat eens lekker uitgebreid douchen en een andere wordt goed ziek op de enige wc. Natuurlijk is dan net het water op en kan de wc niet schoongemaakt worden en niemand anders meer douchen.

Dag 3 Chamje - Tal - Dharapani

AfbeeldingDe 3e dag alweer. Ik voel met niet zo lekker en heb een lastige dag. Andere trekkers hadden hier al voor gewaarschuwd, na een paar dagen krijg je het mentaal ff zwaar. Het eindpunt is nog ver weg en je vraagt je af waar je mee bezig bent. Voor het eerst een meningsverschil met onze gids of eigenlijk met de drager. Die wil ergens slapen waar hij mensen kent wij willen ergens met een douche. Wij krijgen onze zin en onze eerste douche in 3 dagen die is ook nog lekker warm!

De nepalees die dit runt is echt een bijzonder figuur. Hij heeft de zorg voor zijn kleinere broertjes en zussen en is meer dan 2 meter lang. We worden goed voorzien van de locale zelfgebrouwen alcohol. Wanner wij lopen te geinen over de YETI verteld hij heel serieus dat hij hem heeft gezien en dat als we 2 dagen de tijd hebben hij ons mee kan nemen. Zelfs de gidsen weten niet of hij ons voor de gek houdt of de waarheid verteld.

Dag 4 Dharapani - Danagyu - Chame

Afbeelding'sochtens heb ik het nog moelijk. Na de lunch gaat het echter lekker. Je merkt nu ook echt dat je heel wat geklommen bent. Het landschap is verandert. Veel naaldbomen en de witte bergen komen dichterbij. In Chame is ook een warme bron, gewoon aan de rivier afgezet met wat beton. Het stelt niet veel voor maar is wel lekker voor de voeten. We beginnen nu ook telkens dezelfde mensen tegen te komen en gaan 's avonds nog ff met onze kennissen een drankje doen.

Eten is vaak Dhal Bhat (linzen, rijst, aardappelen en een beetje groente), best lekker. Ook zijn er wel andere dingen te krijgen. Toch is het vaak Dhal Bhat om hout te sparen vragen onze gidsen ons om het eerste deel van de trek allemaal hetzelfde te bestellen. Er zijn wel mensen die op gas koken. Gas moet echter net als alle andere dingen lopend of per ezel naar deze dorpjes gebracht worden. Een ezel draagt gemiddeld 40 kilo maar we komen mannen tegen die buizen (voor een waterkracht centrale) dragen van 80 kilo  . Prijzen stijgen hoe hoger je komt, logisch want dat is natuurlijk verder lopen. 

Dag 5 Chame - Pisang

AfbeeldingHet is oogst tijd en vandaag wordt dat goed duidelijk. Het gele en rode graan kleurt prachtig met de groene natuur, blauwe lucht en witte bergen. Een oudere vrouw wordt nog even geholpen met het oogsten maar ze is niet echt impressed door onze kunsten. Dan kopen we maar een appel bij haar.

We komen nu ook in plaatsje met "drinkwaterstations". Dankzij zonnepanelen hebben ze hier de mogelijk water te zuiveren. Geen gedoe meer met water koken maar gewoon je fles laten vullen tegen een kleine betaling bij zo'n drinkwaterstation. De zonnepanelen zorgen ook voor een warme douche! 

Dag 6 Pisang - Manang

AfbeeldingPisang bestaat uit 2 delen lower en upper Pisang. Ik ben te lui maar mijn vriend neemt daar nog wel een kijkje. Een paar van onze inmiddels trekking vrienden nemen de hoge route. Deze schijnt supermooi te zijn maar wel echt ontzettend zwaar. Wij vervolgen onze route vanuit lower pisang. Een niet al te lange, redelijk makkelijk dag. We komen nog een stel kinderen tegen die zeer gefasineerd zijn door de plaatjes in ons boek en ze kunnen vanuit de plaatjes dorpjes noemen die 3 dagen lopen verderop liggen WOW  . Wanneer ze dan ook nog iemand van de foto herkennen kunnen ze hun lol niet meer op.

In Manang belanden we met al onze trekking vrienden in het Tilicho hotel. Hier hebben ze kamers met eigen hurk wc, warme douches en een goed restaurant waar je heerlijk kan zitten. Morgen is een rustdag en er is dan ook een opgelaten stemming. Ondanks de waarschuwing van onze gids proberen de mannen de YAK burger. (En ja die valt slecht)

Eerder op de trek zijn we ook de "Annapurna in 10 dagen" Nieuw-Zeelander tegen gekomen. Hier horen we dat die net die ochtend weer vertrokken is. Echt verbazingwekkend hij doet 2 ettapes in 1 dag. Zo zijn er nog meer "beroemde" mensen, een jongen die op de meest gevaarlijk uitkijkpunten gaat zitten, 2 israeli's die altijd stoned zijn en een vrouw die hardloopster is van beroep en haar drager/gids meer dan 20 kilo laat dragen en hem uitscheld dat hij te sloom is. De annapurna trek is wel echt een "samen" gebeuren.

Dag 7 Rustdag Manang

Het mag dan wel een rustdag zijn dat betekend niet dat er niet gelopen moet worden. We gaan een gletsermeer bezoeken. Dit is flink omhoog en goed voor de acclimatisering. Er zijn veel afhakers, mensen die zich echt niet goed voelen en last hebben van o.a. hoofdpijn, misselijkheid en nog meer verschijnselen van hoogte ziekte. Dit is ook de reden dat iedereen eigenlijk standaard een rustdag heeft in Manang. Wij voelen ons gelukkig goed en genieten van de prachtige omgeving. Daarnaast is de rustdag ook vooral een dag van kletsen in de gezamelijke ruimte en kaarten. Verder kan je hier nog een beetje je was doen die dan een dag heeft om te drogen. 

Dag 8 Manang - Yak Kharka

Afbeelding

Eindelijk staat er geen Manang meer op de bordje maar Thorang La, daar zijn we tenslotte ook naar op weg. Helaas hebben we in onze inmiddels opgebouwde trekkingvriendengroep ook de eerste uitvallers: 2 besluiten een extra rustdag te nemen, 2 moeten halverwege de dag terug omdat ze zich zo beroerd voelen (later horen we dat ze het pas bij poging 3 en 5 dagen rust in Manang is gelukt). Wij hebben voor het eerst een klein beetje hoofpijn maar na een asprientje is het over.

Je zit nu echt in de bergen en de natuur is prachtig. Je stijgt gestaag en hebt fraaie uitzichten over de lager gelegen dorpjes waar nog wel gerst, appels etc verbouwd kan worden. Na vandaag zie je dit even niet meer, er zijn nu alleen nog hele kleine plaatsjes die steeds verder uit elkaar liggen. De keus waar je gaat slapen wordt ook veel kleiner dat maakt het wel gezellig druk.

Dag 9 Yak Kharka - Thorang Phedi - High Camp

AfbeeldingDe dag voor DE dag gaat echt heel lekker. Zo goed dat we besluiten niet in Thorang Phedi (waar de meeste mensen slapen) te blijven maar nog een verschrikkelijk steile klim van 1 uur omhoog te gaan en in High Camp te slapen. Voordeel hiervan in dat we morgen ochtend die klim niet meer hoeven te maken. Er zijn ook mensen die wel hiernaartoe klimmen en dan terug gaan naar Thorang Phedi om daar te slapen, dit is beter voor de acclimatisering. Wij voelen ons echter goed en ik moet er niet aan denken die klim 2 keer te moeten maken. 

We hebben lol in de sneeuw maar komen er achter dat van een sneeuwballen gevecht incl hardlopen op deze hoogte geen slim plan is. We zijn helemaal kapot. Er zit hier namelijk veel minder zuurstof in de lucht. We gaan vroeg naar bed in bijna al onze kleren het is wel -20.

Dag 10 High Camp -Thorang La - Muktinath

AfbeeldingOm kwart of 3 op, en tegen wil en dank een ontbijt naar binnen duwen. Het is nog donker en het heeft vanacht flink gesneeuwd. Iedereen die in High Camp heeft geslapen vertrekt samen maar zodra het licht genoeg is om zonder zaklamp de weg te vinden vallen we al snel uit elkaar in allemaal kleine groepjes. Hoe goed het gisteren ging, zo moelijk heb ik het nu. Het is echt 10 stappen lopen 5 seconden rusten en de adem weer onder controle krijgen. Na ongeveer 2 uur kunnen we nog ergens even thee drinken en dan moet ik er toch weer echt aan geloven. Boven bij de pas zijn geeft dan ook echt een ongelofelijk goed overwinningsgevoel!  5416 m, daar ben je toch maar "even" naar toe gelopen.

Ook hier is een klein theehuisje gerund door mensen vanuit High Camp die elke ochtend nog vroeger vertrekken zodat wij nu wat kunnen drinken en eten. (kan/wil je echt niet meer kan je trouwens ook een paard huren, die worden ook gebruikt om mensen die heel ziek zijn vlug naar beneden af te voeren)

Maar we zijn nog niet klaar voor vandaag. Nu gaan we nog 1600!! meter omlaag. Voor sommige begint nu pas echt de kwelling. Zo ook voor mijn vriend die eerder zijn knie verdraaid heeft, omhoog geen probleem maar bij elke stap naar beneden doet het meer pijn.

Dag 11 Muktinath - Kagbeni

AfbeeldingVandaag moet er weer flink gedaalt worden. We zitten nu echt op de pelgrimsroute. Veel pelgrims gaan naar Muktinath maar dan vanaf de andere kant. Ook zijn er opeens veel trekkers die je niet kent want die alleen dit stuk van de route lopen en dan met het vliegtuig weer vertrekken. Ze hebben hier zelfs een weg aangelegd en auto's naar toe gevlogen. Super raar om na al die dagen alleen maar mensen en ezeltjes opeens auto's te zien. We komen de komende dagen ook nog regelmatig bulldozers tegen die bezig zijn de weg uit te breiden helemaal naar Beni. Over een aantal jaar kan je hier helemaal naar toe rijden.

Dag 12 Kagbeni - Marpha


Het is een beetje een anti-climax. Je leeft echt naar die pas toe en dan ben je eroverheen maar je bent nog niet klaar. We hebben spierpijn, zijn moe en mijn vriend heeft veel last van zijn knie. Er zijn vandaag ook allemaal vervelende klimmetjes.

AfbeeldingDe natuur is na de pas opeens heel anders (minder mooi) en er staat een koude rot wind. 's avonds krijgen onze gids en een van de gidsen van onze trekkingvrienden ook nog eens vette ruzie (onder invloed van te veel alcohol) over wie de beste gids is. Veel gidsen zijn trouwens gek op dit goedje, we vroegen ons al wel eens af waar ze toch elke middag uithingen tot we een keer vrijwel alle gidsen tegen kwamen in een zeer rokerig huisje/cafe allemaal aan de alcohol.

De meeste hebben ook problemen thuis. In het seizoen zijn de gidsen maar weinig thuis. Veel huwelijken zijn gearrangeerd en sommige zijn niet vies van een relatie met "hun" toerist. Allemaal vinden ze hun vrouwen veel te veeleisend, die willen veel te veel geld, sieraden etc.. Terwijl sommige mannen hun verdiensten al lang op hebben gedronken tijdens de trekking. De hele tijd met "rijke" westerse toeristen optrekken zorgt er natuurlijk ook voor dat hun eigen armoede hier nog meer tegen af steekt. Veel gidsen wonen in Kathmandu op 1 kamer met hun vrouw en kinderen, ze delen met 3 of 4 andere familie's een keuken en badkamer/WC.

Dag 13 Marpha - Kalopani

AfbeeldingOm de gemoederen een beetje af te laten koelen gaan we vandaag uit elkaar en zijn weer met zijn 4e. Wederom is het een beetje suffe dag. Het spannendst was nog dat we allemaal de schoenen uit moesten om door een ijzige rivier te lopen. Waarbij de locals hard lachten om de toeristen die al springend er wel ff dachten te komen en dan toch in het water belanden.

We komen echter uit in een geweldig hotel. Gebouwd van stenen, met echte bedden en een met marmer betegelde badkamer met heerlijke douche en zitwc. Foto's van de eigenaar van dit hotel met o.a. Bill Clinton hangen in de eetruimte. De locale bevolking noemt de eigenaar van dit hotel "minister corruption".

Dag 14 Kalopani - Tatopani

Dalen is nog steeds onze belangrijkste bezigheid, ondertussen komen we weer in de groene natuur terecht gekomen. Dit spreekt ons meer aan. De auto's kunnen hier ook niet meer komen en ook hier zijn we blij mee. Ezeltjes zijn toch veel leuker, zelfs al je lang moet wachten tot ze de brug over zijn. We zien ook onze ergste landvershuiving tot nu toe, hierover heen is echt een waaghalzen toer. 

Dag 15 Rustdag Tatopani

In Tatopani zijn warm water bronnen. De reden dat veel mensen hier een rustdag houden. Zo ook wij, achteraf hadden we dit mischien eerder moeten doen. 's middags komen de meisjes aan die we eerder achter hadden gelaten in Manang omdat ze daar een extra rustdag namen. Hun gids is weer de neef van een van de andere gidsen, onze gids heeft gelukkig zijn ruzie uitgepraat en samen bezorgen ze ons een geweldige avond vol met Nepalese zang en dans.

Toen wij aan het lopen waren zijn er sowieso een aantal mensen met de helicopter uit gevlogen, omdat ze zo ziek waren, van de meisje horen we echter van een trekker die dezelfde dag als wij de pas over is gegaan maar de volgende dag dood in bed is gevonden. De gidsen vertellen ook dat ondanks alle informatie over hoogteziekte toch nog elk jaar doden vallen.

Dag 16 Tatopani - Beni - Pokhara (bus)

Afbeelding De laatste dag voor ons. Veel trekkers kiezen ervoor om een ander traject te nemen. Je loopt dan nog 2 dagen en gaat naar Poon Hill. Hier heb je een supermooi uitzicht over alle bergen waar je langs bent gekomen. Als het bewolkt is zie je echter niets en je moet wel weer een flinke klim maken. Maar het is vooral de daaropvolgende afdaling van meer dan 2000 meter in combinatie met de knie problemen van mijn vriend die ons doet besluiten dit aan ons voorbij te laten gaan.

Wij lopen dus nog 3 uurtjes en dan eindigt de trekking abrupt. We komen op de weg en gaan met een soort truck mee, die brengt ons naar Beni en vanaf hier zijn we dezelfde dag nog met de bus in Pokhara.

Tot slot

De Annapurna circuit lopen is echt een geweldige ervaring. Je hoeft niet persee een goede conditie te hebben al helpt het natuurlijk wel. Tot aan de pas is de accomodatie wel wat primitief en het eten kan eentonig zijn, na de pas is er veel meer keuze maar is de natuur wel weer minder mooi.

De meerwaarde van een gids vonden we erg klein, de route is makkelijk te vinden en hij wist weinig over het gebied waar we doorheen trokken. Onze gids was meestal erg vrolijk en grappig wat wel goed is voor de motivatie als je het lastig hebt. Met onze drager waren we wel heel blij. Ik zou het veel moeilijker hebben gehad als ik 10 kilo mee had moeten sjouwen. We zijn er wel achter gekomen dat je via een bureautje toch echt een stuk meer kwijt bent dan wanneer je zelf een gids en drager regelt. We hebben echter ook verhalen gehoord van hele slechte gidsen/dragers het mooiste zou het dus zijn als je een Engelse sprekende drager vind die je ook nog eens aangeraden is door een andere reiziger.