Waar is onze trots?

Snack Geschreven door Snack. Foto door: bolletjeom

Østersund, Zweden.

 

Tijd geleden dat ik een man tegenkwam die zoveel rust uitstraald en zo weinig zorgen lijkt te hebben. Camping-eigenaar en kanoverhuurder Øve laat ons met zijn auto alles zien en verteld hoe lekker hij het vindt om in Zweden te wonen. Lachend verteld hij ons dat hij ooit een keer gitaar-spelend deze Landrover heeft bestuurd. Hobbelend over deze kleine landweggetjes lijkt me dat nog een aardig avontuur; uiteraard dan ook gelijk de waarom-vraag. ‘’Why? Now I can say I’ve done that. Hij slaat een nog kleiner paadje in en na een paar kilometer staan we aan een stromende rivier die het begin betekend van onze 5daagse kayaktrip. Een snelle blik op de kaart: 110 km waarbij we vier keer een landtransport van een paar honderd meter.


Wat vind ik het toch een vreemd gevoel om m’n backpack uit te moeten laden in een kayak! En dan vervolgens de lege backpack met gepast geweld in 1 van de 2 ‘waterdichte’ luiken zien te krijgen.  Als alles er eindelijk inzit weet ik weer waarom ik het doe, een paar dagen onbereikbaar zijn en wildkamperen zonder ook maar 1 verplichting te hebben. Wat een prachtig land waar wildkamperen nog is toegestaan!

 

Waarom pas ik niet gewoon mijn plannen aan als de mensen om me heen me voor gek verklaren? Waarom ben ik op zoek naar juist datgene wat het gros van de mensen probeert te vermijden in hun vakantie? Onverwachte wendingen en verrassingen, daar zoek ik naar! ’S Nachts aankomen in een vreemde wereldstad (Stockholm in dit geval) zonder ook maar enig idee waar wat en hoe ik de komende dagen en nachten ga beleven, dat geeft een kick! Volgens mij vatte Marco Borsato in 1998 backpacken al aardig samen met zijn single de bestemming...  ‘Zoekend naar een antwoord op een vraag die niemand kent’. En inderdaad; elke keer komen er toch weer vragen in me op als ik in een ander land ben, wat maakt het land of in dit geval de inwoners anders?

 

Zodra ik na een week weer met m’n backpack bij de bushalte sta stopt gelijk de eerste auto om me een lift aan te bieden. Perfect, spaar ik weer wat geld uit voor een busticket en zit ik een dik half uur naast een trotse local die me van alles verteld over hun leven en hun land, waarom zijn er in Nederland maar zo weinig mensen trots op ons land? Of waarom uitten we het zo verdomd slecht?

 

Later in de trein zitten er in de stoel voor me folders en gratis tijdschriften, hoelang zullen die er in Nederland blijven zitten? Op alle vakantiehuisjes en bootjes wapperd de landsvlag, als ik dat hier in ons land doe word het als racisme gezien. Oja, en in Stockholm kom ik ‘s nachts terrasjes tegen waar ze het zelfs blijkbaar niet eens de moeite waard vinden om de stoelen op slot te zetten. Zulke dingen hoef je in Amsterdam niet te proberen, daar kunnen wij blijkbaar niet mee omgaan.

 

Voor mij is het in ieder geval duidelijk waarom er zoveel Nederlanders naar Scandinavie emigreren en sporadisch andersom. Wij kunnen blijkbaar niet het verschil inzien tussen racisme en vaderlandsliefde, zonde. Laat ik dan maar beginnen met de nationale 3kleur badge op m’n backpack te borduren....   Trots op ons land en op wat er hier kan en mag!