Mijn ongeduldige backpack…

Geschreven door . Foto door: bolletjeom

Dag in dag uit hing hij in het rek bij Beversport, zich niet bewust van de sleur van zijn bestaan. Ik verloste hem uit zijn lijden en liet hem de wereld zien. Van Angkor Wat tot de stranden van Fiji, van Australische kangaroes tot wolkenkrabbers in Hong Kong en van de fjorden in Nieuw-Zeeland tot de gekte van Hollywood. Ik opende zijn ogen voor al het moois in de wereld, maakte hem tot een ervaren rot in het vak met de gebruikssporen om het te bewijzen. En hij genoot met volle teugen, die backpack van me. Onze trip bracht hem volop nieuwe energie en een frisse kijk op het leven. Vandaag de dag ligt hij in mijn stoffige berging. Terug bij af. Wachtend op mooie nieuwe avonturen, maar zich realiserend dat die nog even op zich zullen laten wachten. 

Hij is een beetje verwend geraakt vrees ik, die backpack van me. De gemiddelde rugzak zou zich in mijn berging tevreden op het rugpand kloppen, maar mijn backpack niet. Die heeft zoveel mogen beleven dat het leven dat hij verliet plots aanvoelt als een sleur waaraan hij direct weer zou willen ontsnappen. Het grijze weer, de individualistische Nederlandse mentaliteit (het is ieder voor zich in mijn berging), dezelfde oude troep om zich heen en elke dag hetzelfde uitzicht. Al zijn herinneringen en goede voornemens lijken ver weggestopt in een van zijn vele zijvakjes. Ik snap hem wel, die backpack van me. Het is moeilijk weer terug te stappen in je oude bestaan wanneer je aan het paradijs geroken hebt. Wanneer je vogelvrij bent geweest, hebt gezien wat de wereld allemaal te bieden heeft en je je bij het bekijken van je foto’s realiseert dat die mooie momenten mooie herinneringen zijn geworden.

Elke keer wanneer ik mijn berging open, schreeuwt hij naar me dat we weer op reis moeten gaan. Dat alles toch mooier en beter is aan de andere kant van de planeet en dat niet iedereen zich hoeft te confirmeren aan de realiteit. Ook wij niet. Laten we gaan, zijn inhoud en onze geest opnieuw vullen met nieuwe ervaringen, spannende belevenissen, fijne ontmoetingen en mooie herinneringen. Een vaste baan, sparen voor later, de nieuwste gadgets en een eigen bed, het wordt toch allemaal zo overschat. Laat anderen er maar van genieten, zij die er kennelijk gelukkig mee zijn. Maar niet wij, wij zijn uit ander hout gesneden. Plaats me weer op je rug en laten we gaan! 

Het is verleidelijk om in zijn gedachtepatroon mee te gaan en me te laten vangen door zijn enthousiasme. Hij kent mijn zwakke plek en weet precies wat hij moet zeggen. Maar in plaats daarvan kruip ik naast hem in mijn donkere berging. En terwijl ik hem troost, leg ik hem uit dat opnieuw in een vliegtuig springen niet altijd de oplossing is. Hij zal moeten leren genieten van die berging waarin hij leeft en de schoonheid leren waarderen in de ogenschijnlijk oude spullen om hem heen. Hij zal moeten inzien dat hij niet de aarde over kan blijven zwerven op zoek naar groener gras, adrenaline en de zin van het bestaan. Begreep hij maar dat het leven zich afspeelt rondom dat ritme van alledag en dat het de kunst is juist dáár de pracht van in te zien. Echte helden zoeken niet naar avontuur aan de andere kant van de wereld, maar zijn juist diegenen die durven thuis te blijven. Degenen die tevreden weten te zijn met het kleine geluk van alledag. Zij begrijpen dat reizen soms vluchten is, een excuus om je koffer in te kunnen pakken en te gaan. Blijven is soms moeilijker dan weggaan. Zowel voor een backpack, als voor zijn eigenaresse. Ach, zag hij dat alles maar in, die ongeduldige backpack van me…