Ibiza Sandy toes and salty kisses

kirsten landstra Geschreven door kurstendursten1.

‘Ga je naar Ibiza? Wat leuk! Met wie?
‘Met Lisette een vriendinnetje’.
‘O en vind je vriend dat goed?’

Seks, drugs and  ‘rock&roll’, dat is waar de meeste mensen aan denken als ze de naam van het mediterraanse eiland horen. Want met een oppervlakte van maar 571km2 en ongeveer 133.000 inwoners, is het kleine eiland wereld beroemd. Er zijn maar weinig sterren die hier niet zijn geweest of er zelfs een villa hebben in de heuvels tussen de pijnbomen. Je kunt er feesten tot diep in de nacht. De zon staat hoog aan de hemel, niets moet en alles mag.

Iedereen blijkt wel iemand te kennen die er is geweest, of zelf heeft geproefd, van wat het eiland te bieden heeft. Hoe vaker ik aan verschillende mensen vertelde dat ik een bezoek ging brengen aan dit magische eiland, hoe meer tips ik kreeg. En hoe meer mensen ik sprak, hoe enthousiaster ik werd.

Dus met enig excitement, een koffer vol met kleding (waar ik tijdens andere vakanties een maand mee kan doen), mijn high heals, zonnehoed en zonnebril, stapte ik samen met mijn vriendin het vliegtuig in.

In het vliegtuig bedacht ik mij dat ik, als jong meisje, het idee had dat dit een wel een heel bijzonder eiland moest zijn. Misschien kwam het door dat liedje dat in de zomer van 1999 werd grijsgedraaid en wat ik toentertijd al uit volle borst kon meezingen (ik was toen 11, niet dat het heel moeilijk vocabulaire is, maar goed). Met gevoel voor nostalgie en de draaiende motoren op de achtergrond, zong ik dan ook (in mijn hoofd, ik wilde de medepassagiers niet vermoeien met mijn zangkunsten) het refrein toen de wielen van het vliegtuig de grond niet meer raakten.

‘Fly away on venga airways, fly me high, ibiza sky, woah we are going to ibiza, woah back to the island, woah we are gonna have a party, woah in the medeteranian sea’!!

Na 2 uur vliegen kwamen we aan op de luchthaven van Eivissa. Ik raad aan een auto te huren, want dan zit je maximaal binnen 40 minuutjes aan de andere kant van het eiland. Let wel op, dat wanneer je een hotel boekt in Eivissa (ook wel Ibiza stad genoemd),  het ook parkeergelegenheid heeft. Zo niet, ben je aan het einde van je vakantie een paar euro’s lichter aan parkeergeld. In dat opzicht lijkt het Amsterdam wel.. Bij de stranden kun je wel gewoon gratis parkeren. 

Eivissa ligt ongeveer 15 minuten rijden van Ibiza airport. Al snel wist ik dat ik goed zat, want ik in de verte zag ik een herkenningpunt. De kathedraal van Ibiza staat midden in Dalt Vila, het oude gedeelte van de stad. Onder de kathedraal vind je verschillende restaurants, kleine boetiekjes en een prachtig uitzicht over de haven.

Een van de eerste dagen, tijdens het nuttigen van een cappuccino (bij ‘El Jardin’, een leuk restaurantje in Dalt Vila) genietend van de warme zonnestralen, kwam ik in gesprek met een Belg.

Hij vierde al 30 jaar zijn vakanties op het eiland en hij raadde mij aan te gaan eten bij ‘La Bodega’. Zo gezegd zo gedaan. En hij had gelijk: zeer vriendelijk personeel, prachtige ambiance en heerlijk eten. Ik zeg: doen!
In onze (eigenlijk veel te grote) auto, reden we de hele week het hele eiland rond.
Wat een prachtige stranden heb je hier… en dat water!! Dit glasheldere turquoise water zie je niet veel! Het strand van Cala Conta is geweldig. Op de rots heb je een restaurant genaamd ‘Sunset Ashram’ het serveert heerlijke maaltijden en,  zoals de naam al zegt, een prachtig uitzicht bij zonsondergang. Wanneer je vanaf het restaurant, naar de zee kijkt, heb je aan je rechterhand een strand met een speeltuin en aan je linkerhand een strand zonder speeltuin. Gelieve alle mensen met kinderen, rechts plaats te nemen en alle mensen zonder, links.

Vergeet ook geen bezoekje te brengen aan het strand ‘Benniras’ iets ten noord-westen van het eiland, 10 minuten van de plaats, San Miguel. Eerst rij je door de kronkelende bergwegen en uiteindelijk zie je het strand. Elke zondagavond voor zonsondergang komen de echte hippies te samen om met trommels de zonsondergang in de leiden. Het is een echt spektakel, dat je gezien moet hebben.

Kom wel vroeg, want op die bergweg wil je niet in de file staan. Veel mensen zeggen dat dit het mooiste strand is van Ibiza, maar mijn voorkeur gaat toch uit naar ‘Cala d’ort’, met in de verte de magische rots ‘Es vedra’ . Men zegt dat ‘Es vedra’ een van de weinige overblijfselen is van Atlantis en daarom zeer speciaal.

Het is een redelijk groot strand met allerlei verschillende types, jong/oud, hippie/decadent, iets wat er tussenin zit en net uit de club gerold. Er worden nieuwe vrienden gemaakt, diepe gesprekken gevoerd, stelletjes (of mensen die elkaar de nacht ervoor hebben ontmoet) gaan in elkaar op, kannen sangria worden leeggedronken en er wordt bovenal genoten. Heerlijk tafereel om aan deel te nemen of om vanachter je zonnebril te aanschouwen. Ik moest denken aan een oudere dame die mij ooit zei ‘Sunglasses are better than a face lift, they hide the avarage of time and they let you spy’. 

En dan heb ik een mooie brug om over plastische chirurgie te beginnen. Want inderdaad Ibiza staat onder andere ook (misschien wel voornamelijk) bekend als ‘over the top’. Misschien ben ik een te nuchtere Nederlandse vrouw en word ik onzeker als ik omringd word door te veel Barbie en Ken ‘look a likes’. Maar de middag in ‘de blue marlin’ ( waar ik volgens menigeen echt naar toe moest), vond ik niet de moeite waard. Op mijn spierwitte zonnebedje (wederom vanachter mijn zonnebril), zag ik de vrouwen met net iets te grote borsten en, niet te vergeten, lippen, langs mij heen paraderen. Nee dan heb ik toch echt het spreekwoord van oma nog teveel in mijn oren geknoopt zitten ‘doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg’.

‘Las salinas’ is een zeer breed en redelijk lang strand, waar je heerlijk kunt vertoeven. Ga lunchen bij ‘de jockey club’, maar neem wel een zak geld mee.. ‘achum’.

Wanneer je een dag wilt bezuinigen, maar wel lekker wilt eten, ga dan eten bij ‘La paloma’. Nee ik zeg dit verkeerd, je kunt het eiland niet verlaten, zonder hier gegeten te hebben. Heerlijke aubergine met fettakaas, overgoten door olijfolie met knoflook en dan mijn broodje falafel met yoghurt saus, wanneer ik hier aan terugdenk, loopt het water me alweer in de mond.

En over water in de mond gesproken; op het strand van ‘Cala San Vincente’ staat aan de rechterkant het restaurant ‘on the beach’, een zeer mooie ambiance en lekker eten en je kunt er ook nog eens nederlands praten, met een heel fijn uitzicht! En dan bedoel ik niet alleen het strand, de eigenaar heeft een Nederlandse moeder en een Ibiziaanse vader en die combinatie maakt schijnbaar mooie mensen. Mijn vriendinnetje Lisette kwam de beste man, eenmaal thuisgekomen, tegen in een modeblad. Maargoed dat terzijde ;).

Naast het feit dat je het eiland niet kan verlaten zonder genoten te hebben van de mooiste stranden en het lekkere eten, kun je ook niet vertrekken zonder een dansje te hebben gewaagd. Aan de zuidkant rondom Eivissa kun je de meeste grote clubs vinden. Omdat ik in het ‘mutsenseizoen’ was, kwam ik er helaas achter dat de club ‘Ushuaia’, wat mij meerdere keren is aangeraden, helaas nog niet open was. Maar de Pacha  well! En wat heb ik me daar genoten! Mijn lichaam en portemonnee alleen iets minder, met alleen 50 euro op zak, was ik na 2 wodka red bull en 1 watertje al platzak. Ik moest het doen met de zweetdruppels die op mijn bovenlip ontstonden door mijn vele dansmoves. Lichtelijk uitgedroogd verliet ik vroeg in de morgen deze uitzinnige club . Wat een festijn, met prachtig aangeklede danseressen, goede muziek en op de een of andere manier een magische sfeer. Ga hier heen! En vergeet niet je pinpas/credicard mee te nemen! 

Toen Lisette en ik weer eens over het eiland scheurden met de wind in onze haren en meer aan het kletsen waren, dan op de weg aan het letten, kwamen we tot de conclusie dat we verdwaald waren. Maar geen paniek! Iedereen is even aardig, dus de weg vragen is een makkie. Vooral als er ineens een Nederlandse man naast je auto staat die het eiland goed kent, aangezien hij er woont en ook nog eens werkzaam bij club Kilometer 5, waarvan Nederlanders eigenaar zijn. Een hippe plek waar je terecht kunt voor een fijne avond uit. Niet alleen de toeristen komen hier, maar ook de lokale bevolking komt er graag. 

De vriendelijke Nederlandse meneer, wees ons in alle vroegte de weg naar de hippiemarkt ‘Las Dalias’. De bekende hippiemarkt is in het zomerseizoen elke zaterdag geopend. Ga vroeg, want wanneer je laat komt kan het zijn dat je tegelijkertijd aan komt met alle toeristenbussen die daar worden uitgeladen.
Niet dat ik er heel enthousiast over ben (commercieel en duur ), maar je moet er mijns inziens wel zijn geweest om de sfeer te hebben geproefd. 

De eindconclusie is dan ook dat het in Ibiza allemaal draait om proeven.
Proef van het eten, de cocktails, de zon, de ongedwongen sfeer, de natuur, het feestgedruis, de mensen (letterlijk of figuurlijk, alles kan) en de wind in je haren wanneer je over het eiland scheurt.

Maak genoeg foto’s. Want wanneer je weer met beide benen op Nederlandse bodem staat, kun je misschien nog net dat laatste beetje proeven als je met weemoed terug kijkt op een geweldige vakantie.