Gescamd in Kuala Lumpur

Siem H Geschreven door Travelator.

Zo, wij zijn eergisteren ook goed gehad. Niet opgelicht in Bangkok, maar in Kuala Lumpur. Beetje naïef geweest, maar de scam zat zo goed in elkaar en de verkoper was zo "correct" en overtuigend dat ik het mezelf niet echt kwalijk kan nemen...

Het verhaal:
M'n vriendin wilde graag een nieuwe smartphone kopen. Nu wisten we dat er in Kuala Lumpur heel, heel, heeeeeeel veel Chinese en Taiwanese namaak smartphones in omloop zijn, maar dat vond ze niet zo erg. Het idee was dat voor die prijs je reis-telefoon na een jaartje best kapot mag gaan en dan koop je gewoon weer een nieuwe. Mijn vriendin en ik hebben allebei geen ervaring met het kopen van telefoons en we hadden dus beide geen flauw idee wat daar allemaal bij komt kijken.

Dus... een mooie "Samsung" gevonden voor 63 euro waarvan ook ik onder de indruk was. De verkoper beweerde dat het geen nepperd was, wat wij natuurlijk niet geloofden voor die prijs, maar zoals gezegd, vonden we dat niet erg. We wisten dat er veel namaak-telefoons als echt werden verkocht en om dat leugentje konden we wel lachen.
Na nog wat onderhandelen uiteindelijk besloten om er twee te kopen voor 100 euro. 
Mooi prijsje, toch? Daarvoor kregen we ook nog allerlei extra's, zoals extra geheugen, een upgrade naar een sneller systeem, een simlock verwijdering, een hoesje, en dat schattige jochie zou voor ons ook nog van alles en nog wat installeren. 

Het klinkt natuurlijk allemaal veel te mooi om waar te zijn, maar we hadden al aardig lang rondgeshopt en deze prijs was voor een Chinees namaak-model redelijk aannemelijk. Toen alles in kannen en kruiken was, moest de rekening worden opgemaakt. Er werd ons gevraagd om een kopie van ons paspoort, omdat we ons zouden moeten registreren bij Samsung. Aangezien ik nog nooit eerder een telefoon had aangeschaft, vond ik dit geen rare vraag. Achteraf gezien hadden daar de alarmbellen natuurlijk al moeten gaan rinkelen, aangezien wij ervan uitgingen dat het een nepperd was. Gelukkig lagen onze paspoorten op de Indonesische ambassade een spiksplinternieuw visum te krijgen, en uiteindelijk gingen ze akkoord met alleen het paspoortnummer.

De rekeningen werden opgemaakt en aan de linkerkant van het blaadje werden alle extra's genoteerd met achter sommige extra's het woord "free" en achter andere extra's de "originele" prijzen. De jongen drukte ons echter keer op keer op het hart dat de telefoon vanwege de speciale promotie slechts 50 euro kostte. In de rechterkolom van de rekening stond bij totaal dan ook keurig RM 200.
Ook herhaalde hij steeds dat we geen contract afsloten en we dus niet aan maandelijkse rekeningen vast zouden zitten. Toen ging er bij mij een klein alarmbelletje rinkelen, want waarom zou hij zoiets zeggen als we daar nooit over gesproken of naar gevraagd hadden? Ik liet het los (want ik wilde de telefoon heel graag hebben - hebberigheid boven verstand dus), we ondertekenden de rekening en betaalden de gevraagde 400 RM, waarna de telefoons door zijn collega zouden worden opgehaald bij zijn leverancier een paar deuren verder. Vervolgens werden onze gegevens ingevoerd in zijn mooie I-Pad, moesten we nogmaals goed checken of alles klopte en toen kwam het telefoontje naar "Samsung".

Onze gegevens werden netjes doorgegeven (in het Engels, zodat wij konden meeluisteren) en hij drukte de persoon aan de andere kant van de lijn nogmaals op het hart dat er dus géén contract moest worden afgesloten.
Alarmbel nummer twee ging af bij mij, maar alles was al betaald en geregeld, dus ik kruiste mijn vingers en hoopte er het beste van. Ik kon het nu niet meer ongedaan maken. Mijn vriendin had overigens helemaal geen alarmbellen, daar de altijd glimlachende jongeman ontzettend aardig en correct was en alles zo duidelijk en keurig uitlegde. Ondertussen hadden we nog geen telefoon gezien, maar er moest nog één rekening ondertekend worden en dan waren we klaar en kregen we onze mooie nieuwe Samsungs mee naar huis.
Huh? We hadden toch al een rekening? De jongeman begon te schrijven en ik zag keurig de betaalde RM 200 op het papiertje verschijnen met daaronder, tussen haakjes het bedrag van RM 1149 (+- 280 euro).
Het totaalbedrag van de originele prijzen, zo verklaarde hij. Of we even wilden tekenen.

De pen van mijn vriendin stond al op het papier toen ik besloot hem toch nog maar even te vragen waarom hij dat bedrag op de rekening had geschreven. Dat hoefden we immers niet te betalen, want alle extra's waren gratis, had hij toch gezegd? Nee, nee, dat was een misverstand. De TELEFOON kostte slechts RM 200, en enkele extra's waren gratis, maar voor de andere extra's moesten we natuurlijk nog betalen.

De prijzen had hij toch ook keurig op de rekening geschreven? Hadden we dat dan niet gezien?
Het was inderdaad waar dat hij de prijzen had opgeschreven, maar niet in de kolom "totaal". Daar stond slechts het bedrag van RM 200. De overige bedragen waren slechts "ter informatie", want hij moest z'n klanten op de hoogte stellen van de originele prijzen. Bovendien had hij herhaaldelijke malen gezegd dat we slechts 200 RM moesten betalen en dat geld hadden we zelfs al afgegeven.
Eindelijk was het addertje uit het gras gekropen...

Het werd ons al snel duidelijk dat we weinig keus hadden. De eerste rekening was ondertekend, onze paspoortnummers stonden in het systeem en ons geld was weg. Langzaamaan werd ik ontzettend boos.
We begonnen te protesteren en te zeggen dat we ons geld terug wilden. Reactie: Een bulderende lach.
Lang verhaal kort: Uiteindelijk heb ik de rekeningen én zijn dure I-Pad van de tafel gegrist en gezegd dat hij z'n spullen terug kon krijgen zodra we ons geld hadden. Zijn collega (wat zijn baas bleek te zijn), een zwaar getatoeëerde en door al zijn littekens nogal link uitziende Chinees werd woest en begon dreigend te schreeuwen en met zijn vinger in mijn gezicht te prikken. Door de aanwezigheid van een Security Guard (die overigens waarschijnlijk zijn kant had gekozen) én alle omstanders liet ik me echter niet intimideren.

Ik rekende erop dat hij me te midden van al dat publiek geen muilpeer zou verkopen, en dus hield ik voet bij stuk.
Na lang discussiëren kwam eindelijk ons geld terug en in ruil voor de rekeningen en de iPad verdwenen onze 400 Ringgits weer in onze zak. Maar onze paspoortnummers stonden nog altijd op die papiertjes en in hun systeem en onze handtekeningen stonden nog op de rekening. En dus bleven we staan en eisten een nieuw telefoontje naar "Samsung" én de rekeningen. Inmiddels was de gevaarlijk uitziende Chinees zó woest dat ik er niet meer zo van overtuigd was dat hij me niet tegen de grond zou slaan, dus hield ik me in en bleef kalm vragen om de rekeningen.
Toen kwam er een derde, nóg linker uitziende Chinees bij (met een enorm litteken over zijn keel), die ons extreem vriendelijk bejegende. Hij gaf ons rustig de rekeningen en een pen en gaf aan dat we zowel onze handtekeningen als onze paspoortnummers mochten doorkrassen.

Veel meer konden we op dat moment niet doen. Ik durfde de rekeningen niet meer uit zijn handen te rukken, uit angst voor mijn eigen veiligheid, dus hebben we het daarbij gelaten en zijn gegaan. Ik wilde eigenlijk aangifte doen bij de toeristenpolitie, maar daar de jongeman alles correct had gedaan, had dat waarschijnlijk geen zin gehad. 

Vandaag even een telefoontje naar de Duitse ambassade en morgen een naar de Nederlandse ambassade (die uitgerekend vandaag gesloten is voor een teambuildingsdag!) om te vragen of onze identiteiten in gevaar zijn...
Ik maak me best veel zorgen en kan voor nu even aan niets anders meer denken. Achteraf gezien had de grootse alarmbel de kopieën van de paspoorten moeten zijn, maar ik dacht dat dit normaal was en heb daar geen twee seconden bij stilgestaan. Ik hoop dat de zaak hiermee is afgedaan, maar krijg de kriebels bij de gedachte aan een eventueel staartje.

Zo, en nu eerst de Duitse ambassade maar eens bellen.
Hou jullie op de hoogte...