De Big Night Out

Nienke Krook Geschreven door Nienke Krook. Foto door: Nienke Krook

Goon. Het Backpacker-woord voor wijn. Wijn in een doos, wel te verstaan. Eigenlijk drank dat in de verte iets met wijn te maken gehad heeft. Nou, misschien meer drank waar ooit een druif tegenaan heeft gelegen. Ok, iets wat volgens de verpakking voor 12% bestaat uit ei, melk en visproducten. Maar het kost nog geen tien dollar voor vijf liter en je raakt er lekker aangeschoten van. Meer heeft een backpacker niet te wensen. Of wel?

 

Uitgaan kan in Australië echt overal. Populaire plekken in het centrum van Sydney zijn pubs als Three Wise Monkeys en Scruffy Murphy's, waar je van tevoren ook nog voor een prikkie kan eten.

In Kings Cross, een achterbuurt die overladen is met hoeren en pooiers, kun je je ogen uitkijken in clubs als The Empire of The World Bar. Je schijnt Sydney immers niet te kunnen verlaten zonder een keertje een JamJar (een zoet drankje in een jampotje) of een Teapot (een schattig theepotje gevuld met alcohol) gedronken te hebben.

Drankjes komen hier verder met meer twijfelachtige namen als 'Cock Sucking Cowboy', 'Tequila Slammer' en de beruchte 'Jäger Bomb'. Dit laatste drankje is een ware hype in Australië geworden en om die reden ook in diverse kroegen inmiddels verboden. Het gaat om een cocktail waarbij een shotglas met Jägemeister in een groot glas met Red Bull gekieperd wordt.  Op zich niet zo erg wereldschokkend zou je denken, maar doordat de energiedrank het tegenovergestelde werkt als de alcohol in het shotglas, maskeert het de effecten van de alcohol en geeft het je hart een flink optater. De kans is groot dat mensen na het drinken van meer dan tien glazen nog gewoon vrolijk achter het stuur kruipen, omdat ze werkelijk geloven dat ze nog aardig helder zijn. Ik zou zeggen, zoals we in mijn studentenkroeg in Amsterdam altijd met elkaar toostten: 'op je lever!'.

 

Naast de meest diverse mixdrankjes en wijnen kun je het bier hier in alle mogelijk soorten krijgen. Elke staat in Australië heeft dan ook zijn eigen merk voortgebracht. Zo heb je onder andere uit New South Wales het merk 'Toohey's', 'XXXX' (Four-X) komt uit Queensland en 'Carlton Draught' en 'Victoria Bitter' uit Victoria.

Nou zijn het voornamelijk de toeristen die hier graag een drankje drinken, maar de lokale bevolking doet niet voor ze onder. Zo is er op elke hoek van de straat wel een drankwinkel te vinden, in BYO ('Bring Your Own') restaurants kun je je eigen flessen drank meenemen, er bestaan drive-through bottleshops (drankwinkels waar je à la McDrive met je auto langsrijdt) en het schijnt zo te zijn dat 10% van de bevolking 80% van de bierconsumptie van het hele land op zich neemt. In 1954 werd er door Bob Hawke een record gevestigd door 2,5 pints (bijna 1,5 liter!) bier binnen 11 seconden weg te slaan. Het maakte kennelijk indruk, want later werd hij de minister-president.    

Toch moeten de Ozzies het qua stevig drinken nog steeds afleggen tegen de Europeanen. Ze blijken 7% minder dan de gemiddelde Brit te drinken, 25% minder dan de Duitsers en zelfs 35% minder dan een doorsnee Ier. Maar ik geloof dat bij deze laatste groep zelfs alcohol aan de flesvoeding wordt toegevoegd, dus dat lijkt me statistisch gegeven waar niet al teveel waarde aan gehecht hoeft te worden. Hoe dan ook, alle waarschuwende informatie weerhoudt de meeste feestgangers er niet van de keur aan alcoholische versnaperingen eens nader onder de loep te nemen.

 

Ook in de Darling Harbour is het, zowel overdag als in de avond, een bruisend geheel. Toen wij (een groepje wildvreemden die elkaar in het hostel toevallig tegen het lijf liepen) er op een van vele avonden heen gingen, was het nog lekker warm en schenen honderden lichtjes schenen over het water en de opgedofte mensen. Kennelijk had iedereen, behalve ik, eraan gedacht een tas vol met feestkleding mee te nemen. Uitgaan blijkt hier een bezigheid waar je haast niet aan ontkomt. Australiërs lijken zeven dagen per week in de kroeg te zitten en waarschijnlijk om ervoor te zorgen dat ze de volgende dag wel op hun werk verschijnen, beginnen ze daar al vroeg mee.

Op bordjes bij de verschillende uitgaanstenten stond het duidelijk aangegeven: binnenkomen op thongs (teenslippers) of vrijetijdskleding is niet de bedoeling en zonder geldige legitimatie kun je gelijk weer vertrekken. Uitgaan is hier een serieuze zaak. In het hostel was het me al opgevallen dat - vooral de Engelse meiden - geen rugzak, maar hele grote Samsonite koffers vól met kleding, accessoires, föhns, krultangen, hairstraightners en over het algemeen niet minder dan zeven paar schoenen bij zich hadden, terwijl ik alleen aan schoon ondergoed, een paar wandelschoenen en wat 'shirtjes-die-overal-op-passen' heb gedacht.

De Australische meiden zelf zijn helemaal op chique gekleed, ze zien er met hun grote kapsels, glanzende leggings, jurken met linten, stippen, glitters, strikken rond hun middel en schoentjes met hoge hakken uit of ze net van een bruiloft komen. Dit wil overigens niet zeggen dat ze er 's nachts niet ook gewoon uitzien als de gemiddelde dronken feestganger: het haar in één grote chaos, omhoog gekropen of afgezakte kledingstukken en hun pumps aan de riempjes bungelend in de hand, schreeuwend op zoek naar een vette hamburger of een döner kebab. Magie is jammer genoeg ook in Australië iets tijdelijks.

 

Stappen heet trouwens voor backpackers niet gewoon 'stappen', maar is in Australië altijd een 'Big Night Out'. Met name langs de oostkust worden hordes reizigers met gekleurde polspandjes in bussen geladen en van kroeg tot kroeg gesleept. Met name in plaatsen als 'Surfers Paradise' kom je er eigenlijk niet omheen. Elke avond combineren 5 hostels hun krachten en persen ze de honderden vrolijke vakantiegangers langs de kroegen, waar ze een hapje pizza hier, een shootertje daar en een gratis kater de volgende dag krijgen.

Zelfs in het op het oog rustige lijkende hippie-dorpje Byron Bay heb je beruchte kroegen. Zo is de Cheeky Monkeys een plek waarvan je bij terugkomst in Nederland de foto's maar beter niet gelijk in je album kunt plakken. Pas als je ouders en grootouders zich door de stapel vergezichten, onduidelijke dieren en brave plaatjes van jou op het strand hebben gezien en je het album mee naar je vrienden neemt, kun je het ware beeld van de oostkust van Australië tonen.

Iets waar ze hier namelijk helemaal wild van worden, zijn spelletjes waarbij de deelnemer compleet voor schut wordt gezet. Backpackers doen nagenoeg alles om een aantal surflessen of een parachutesprong te winnen, om tickets te krijgen tot attractieparken of zelfs voor een gratis kan bier. Misschien zijn ze trouwens voor deze laatste prijs nog wel bereid het verst te gaan. 

De meeste spelletjes worden in teams uitgevoerd en eindigen na een aantal rondes in een individuele opdracht. Het entertainment is er natuurlijk voor bedoeld de bar vol te krijgen met nieuwsgierige (en drankkopende) toeschouwers en dat lukt over het algemeen aardig. Na afloop gaat de muziek op tien en kun je de rest van de nacht jezelf verder vrolijk vol laten lopen en de avond in het hostel afsluiten met het kijken naar de herhalingen op Animal Planet (programma's als Meerkat Mannor, een show waarin een familie stokstaartjes wordt gevolgd, zijn ten slotte alleen ten volste te waarderen als je zwaar onder invloed van verdovende middelen bent) 

Met een beetje geluk weet niemand die aanwezig was de volgende morgen nog iets van jouw beschamende optreden, of van het feit dat ze überhaupt een avondje uit zijn geweest. De meeste mensen zul je de rest van je leven waarschijnlijk toch niet meer terugzien, dus erg veel blijvende schade kun je wat dat betreft aan de oostkust ook weer niet oplopen...  

 

 

Drankspelletjes in het hostel zijn de gang van alledag....