Backpackers zijn kuddedieren

nc_melis Geschreven door nc_melis.

De definitie van een kuddedier luidt volgens het bekende woordenboek:
kud-de|dier o – en volgzame massamens.



En ja, daar kan ik me helemaal in vinden. Backpackers zijn volgzame massamensen. Eigenlijk zijn backpackers maar trieste mensen. Ze trekken massaal naar verre oorden om zichzelf te ontdekken en wat meer van de wereld te zien. Volgens mij heb je tijdens de pubertijd voldoende mogelijkheden om meer van jezelf te ontdekken, maar kennelijk is die lichamelijke ontdekkingstocht alleen niet genoeg.

Nee, men wil zich ook op persoonlijk vlak wat meer verdiepen en dat moet dan toch maar zo ver mogelijk van Nederland vandaan. Want immers, backpacken vereist een grote mate van zelfstandigheid en vastberadenheid. Jaja mensen, een beetje doorsnee backpacker moet over de nodige competenties (vaardigheden) beschikken om zichzelf te kunnen redden. Je moet zelfstandig kunnen leven (“One beer please”), je moet goed kunnen samenwerken (“samen met een andere groep backpackers op het strand liederen zingen”), je moet een echte doorzetter zijn tijdens een stevige wandeltocht door de jungle en ook hoofdzaken van bijzaken kunnen scheiden (“Ga ik voor die skydive of koop ik toch dat ticket naar Bali voordat ik naar huis ga?”).

Wat dat betreft kunnen werkloze jongeren in tijden van crisis het beste gaan backpacken. Je bent namelijk elke dag bezig met je persoonlijke ontwikkeling. Dat kun je toch maar mooi meenemen tijdens dat sollicitatiegesprek!

Maar eenmaal op de plek van bestemming verandert die vastberaden en zelfstandige backpacker in een volgzaam massamens. Het begint al bij aankomst in het hostel, er worden meteen contacten gelegd en afgesproken om ’s avonds met een grote groep naar de dichtstbijzijnde kroeg te gaan. Ook al heb je totaal geen zin en heb je geen geld, toch ga je. Want dat hoort er toch bij? Gezellig met zijn allen net doen alsof het leuk is. Natuurlijk is het gezellig met een grote groep nieuwe vrienden wat leuke dingen doen, maar wat mij betreft wordt dat al gauw ‘gemaakt gezellig doen’. Och jongens, wat is het toch gezellig hier! Het is hier fantastisch! Lekker elke avond op stap met Silvia, Ron, Caroline, Jasmijn, Kees-Jan, Martih, Bernard, Ludwig, Ali, Geoffrey, Ian, Silvio, en Margreet. Een dolle boel! En dat gaat zo een paar dagen door. Tot het moment aanbreekt van afscheid nemen. Maar laat nu het toeval zijn dat Silvia, Kees-Jan, Bernard en Margreet ook dezelfde kant opgaan als Ron, Jasmijn, Marith, Bernard, Ludwig, Geoffrey en Silvio! Caroline, Ian en Ali niet. Nee, zij vertrekken nog niet meteen, maar komen wel later die kant op.

Naast het feit dat alle kuddedieren (lees: backpackers) elkaar massaal achterna lopen richting de kroeg, dragen ze ook allemaal van die afschuwelijk lelijke sandalen. Ze schijnen erg praktisch te zijn, maar het ziet er niet uit. Sandalen trek je toch ook nooit aan als je voor de eerste keer naar je schoonmoeder gaat? Verder maken backpackers ook altijd gebruik van georganiseerde tochten. Lekker gezellig met zijn allen een paar kilometer wandelen en na afloop barbecueën.

Nee niks geen zelfstandigheid, maar juist vastberaden opgaan in de massa. Gewoon overal naar toe gaan waar iedereen naar toegaat, aantrekken wat iedereen aantrekt en meepraten en meedenken omdat iedereen er zo over praat en denkt.



Maar uiteindelijk maken we ons er allemaal schuldig aan van het opgaan in de massa. Je wilt namelijk niet onderdoen voor een ander en je wilt al helemaal niet anders zijn dan de rest. Stel je toch eens voor dat je anders bent! Sterker nog, als je anders bent dan anderen, word je tegenwoordig niet meer geaccepteerd.

Daarom zullen backpackers ook altijd kuddedieren blijven.

Overigens ga ik zelf volgende week ook een groepsdingetje doen met andere (ex)-backpackers. We vieren namelijk het 15-jarig jubileum van Australian Backpackers. Hartstikke gezellig baas!