Afscheid nemen bestaat niet

nc_melis Geschreven door nc_melis.

Afscheid nemen bestaat niet
Ik ga wel weg maar verlaat je niet
Lief, je moet me geloven
Al doet het pijn…

Ik wil dat je me los laat
En dat je morgen weer verder gaat
Maar als je eenzaam of bang bent
Zal ik er zijn…

Dit zijn de eerste twee coupletten van het bekende nummer van Marco B. Marco B. is voor mij geen idool, maar ik mag wel graag luisteren naar enkele nummers van hem. Zo spreekt de tekst van dit nummer mij erg aan en beschrijft het precies mijn gevoel over afscheid nemen van je geliefden.

In de aanloop van mijn vertrek naar ‘Down Under’ in oktober 2007 heb ik met verschillende mensen gesproken die een dergelijke reis al eerder hadden gemaakt of ook dezelfde plannen hadden. Opvallend was hierbij dat ik na afloop van elk gesprek te horen kreeg dat het afscheid bij hen zwaar viel en dat het geven van een afscheidsfeest er wel bij hoort! Dit is namelijk in de ogen van velen een ideaal moment om al je naasten bij elkaar te roepen en van hen afscheid te nemen. Want je gaat hen namelijk voor een aantal maanden verlaten! Ik vind dit persoonlijk wat lichtelijk overdreven, om voor een paar maanden ‘werk-vakantie’ een groots feest te geven en op die manier afscheid te moeten nemen. Voor mij zou het zoiets zijn als op tweede kerstdag naar je schoonmoeder te moeten gaan. Een verplicht nummertje dus. Ik moet wel eerlijk toegeven dat ik zelf in dit soort situaties een ‘ijskonijn’ ben en ook geen vriendin, kinderen of een trouwe hond had die je zult moeten missen. Maar natuurlijk wel ouders (en overige familie) en vrienden. Natuurlijk heb ik afscheid genomen, maar niet meer dan een hand of een kus en telkens maar weer te zeggen “tot straks, tot over 9 maanden”.

Op de dag van vertrek op Schiphol was het afscheidsproces dan ook vrij snel afgerond. Even knuffelen, een kusje, een handje, wat zwaaien en gauw die schuifdeur door, op naar Aussie mate!

Als je dan op een gegeven moment die deur door bent en je de douane gepasseerd bent dan bekruipt je echt het gevoel van ‘nu gaat het beginnen’! Op dat moment lijken 9 maanden wel erg lang en dacht ik zelfs van hoe ga ik dit volhouden… Maar ik zal je vertellen, het went snel. Als je eenmaal in het vliegtuig zit dan krijg je een bepaalde kick. Ik ga gewoon lekker een paar maanden niks doen en vooral genieten van het leven, van de natuur, van de mensen et.etc. Onderweg had ik eigenlijk ook niks te klagen en werd ik uitstekend verzorgd door de cabin crew van Cathay Pacific. Ik had een privé televisie en ook het eten was beter dan de doorsnee ziekenhuismaaltijd.



Na ruim 9 uur films kijken kwam ik aan in Hong Kong, een gebruikelijke tussenstop voor reizigers naar Australië en Nieuw-Zeeland. Hier had ik samen met mijn reisgenoot voor een dagje een kamertje geboekt zodat we wat konden uitrusten en vanuit daar de stad in konden, zonder het gesjouw met de backpacks.

Eenmaal buiten het vliegveld van Hong Kong was het vrij eenvoudig om een taxi te regelen. Je wordt namelijk door de plaatselijke Jackie Chan gedirigeerd naar een taxi. Je hoeft alleen maar aan te geven waar je naar toe wil en wat geld te geven en het wordt verder allemaal voor je geregeld.

Na ingecheckt te hebben in ons hostelletje in Hong Kong, ben ik toch even gaan liggen op het matras om bij te komen van de dodemansrit. Onze taxichauffeur had namelijk een zware rechtervoet en kent ook geen verkeersregels, laat staan fatsoen. Na even ingedut te zijn ben ik op een gegeven moment de stad gaan verkennen. Dat was toch wel even wennen, de aparte lucht (lees: stank), de verkeerschaos en de vele Indiërs die je bijna naar binnen dwingen om voor jou een maatpak aan te laten meten. Wel kun je aan alles merken dat dit een wereldstad is met vele Westerse invloeden. Na ook wat gegeten te hebben en even opgefrist te zijn (het is namelijk erg benauwd in HK) zijn we weer in de taxi gestapt omdat we ’s avonds nog even naar Sydney moesten doorvliegen.

Als je dan in Sydney land en je hoort de Aussie bloke’s en sheila’s praten, dan weet je gelijk waar je ook alweer zo lang voor in het vliegtuig hebt gezeten. Wat is het toch een gemoedelijk en relaxed volkje (behalve als je nog een halve banaan ergens in je rugtas hebt zitten).



Ik ben er achter gekomen dat de Aussies zeer toegankelijk zijn, openstaan voor andere mensen en culturen, elkaar respecteren en vooral veel bier drinken. Eigenlijk zoals het hier lang, lang geleden vroeger ook in Nederland was, alleen niet met het bier. Ik wil Australië echt niet romantiseren, maar ik vind wel dat wij ons vaker als een Aussie zouden moeten gedragen.

Voor dat ik afsluit wil ik hier nog wel bij vermelden dat de manier van afscheid nemen voor iedereen persoonlijk is en moet zijn!

Have a good one…