Waarom zo monotoon?

Na het zien van een aantal columns op Around the Globe ben ik mij gaan afvragen wat reizen anders maakt dan een normaal leven. Het werd namelijk volgens een aantal columns duidelijk (dat als je jong bent) dat je moet genieten van het leven. Maar ook als je terug komt van een reis (al dan niet een lange reis) dat het leven totaal anders in elkaar steekt en dat je op een gegeven moment terugverlangt naar je reis.

 

Wat maakt zoiets anders dan een normaal leven zoals we die hedendaags kennen? Nadat ik er even over na te hebben gedacht, was er maar eigenlijk maar één simpel antwoord: het is eigenlijk toch logisch? Wie zit er namelijk te wachten op een fulltime baan waarbij je maar een bepaalde tijd kunt doen waar je écht zin in hebt? Die bepaalde tijd heet dan vakantie. Dan nog is het maar de vraag of je dan kan doen wat je graag wilt doen. De grootte van de bankrekening is namelijk erg bepalend of je wel of niet je droom kan realiseren.

 

Nu ben ik nu eigenlijk aan afdwalen van het hoofdonderwerp en dat is wat reizen nu anders maakt. Om eerlijk te zijn, is een normaal leven zoals we die nu kennen eigenlijk niet het leven hoe die eigenlijk bedoelt is. Als je nagaat wat er in de eeuwen veranderd is en hoe werken invloed heeft gekregen op een groot deel van ons leven, dan spreekt het eigenlijk voor zich dat ons leven er monotoon uitziet. Uiteindelijk ga je automatisch toch naar iets terugverlangen wat je graag in het verleden gedaan hebt? Want dat is reizen namelijk ook, je gaat dingen doen die je graag alleen of met anderen gaat doen tijdens je trip. Je bent op dat moment een open en socialer persoon en je legt dan ook sneller nieuwe contacten. De wereld lijkt op dat moment net wat meer toegankelijker dan normaal.

 

Eigenlijk gaat het niet om waar je bent of dat je weg bent, maar dat jij jezelf kan zijn en dan bedoel ik écht jezelf. Dat is alleen mogelijk als je los van bent alles en echt gaat doen waar je zin in hebt. Dat is niet mogelijk als je aan het werk bent. Je bent dan gebonden en vastigheid is dan een onderdeel van je leven. In de voorgaande columns op Around the Globe kan je dan ook teruglezen hoe geweldig reizen wel niet is. Alleen waarom wordt er net alsof gedaan er elke keer weer een nieuwe Christoffel Columbus of Steve Irwin is opgestaan? Als reizen daadwerkelijk je stoutste dromen zijn, waarom ga je er dan niet voor zorgen dat het ook een groot deel van je leven wordt? Het leven heeft geen vast patroon, jij bent namelijk degene die het patroon vaststelt.

 

Stiekem hoop ik dan ook dat ik meer variatie in de columns zie verschijnen en dat er niet steeds dezelfde ‘ik wil reizen’ verhaaltjes terugkomen. Laat merken waarom reizen zo leuk is en laat jezelf zien!