Trend gespot: de pakezel

Na 8 lange uren varen over de Mekong, zittend op een houten bankje, zijn we blij als we in Pak Beng neerploffen op het terras met een koud biertje. “Kijk nou, daar heb je wéér zo’n stel!”, roept vriendin M. geschokt. Ze knikt in de verte en ik draai me om. 

Een stelletje komt onze kant op. Zij met kittig handtasje en een Lonely Planet in haar hand. Hij sjokt naast haar met maar liefst twee backpacks om. Jawel. Twee. Een zweetstraaltje druipt van zijn voorhoofd op de grond. Zij tuurt ondertussen in het rond, op zoek naar een guest house. Zo te zien heeft ze alle tijd van de wereld, maar haar vriend bezwijkt bijna onder het gewicht van de volgepakte tassen. 

Vol verbazing volgen we dit wonderlijke tafereel. We signaleren een heuse trend. Eén waar wij independent woman niet trots op zijn. Dit is namelijk al het derde stel in korte tijd dat we tegenkomen, waarbij de man als pakezel wordt gebruikt door de vrouw. Lekker geëmancipeerd. Misschien moeten we ons stemrecht ook maar weer afstaan. Maar dat terzijde. 

Mijn backpack benut ik altijd maximaal door mijn halve kledingkast mee te nemen. Gewoon, omdat ik kamp met chronische keuzeproblemen. Alleen daarom al zou ik het een man niet aandoen om mijn tas te dragen. Maar waar is de eigenwaarde en onafhankelijkheid gebleven van dit soort vrouwen? En stemt haar geliefde zomaar in met deze prehistorische daad óf staat er iets tegenover? 

Ik vraag me af of dit het gevolg is van de nieuwe generatie. Waar we ooit gelukkig waren op een camping in Frankrijk met een glas wijn in de hand en een baguette met kaasjes voor onze neus, moeten we nu verder en langer weg. Het besef dat we de keuze hebben uit de hele wereld, als een soort ‘all you can eat concept’, is tot ons doorgedrongen. 

De eerste backpackers gingen nog back to basic op zoek naar een cultureel bad en ongerepte streken om zich onder te laten dompelen door avontuur. Nu trekt iedereen de wijde wereld in. Het wordt voor reizigers alleen maar makkelijker en luxer gemaakt. Dus ook de meisjes die normaal hun koffer laten dragen naar het all inclusive resort in Turkije willen opeens ‘lekker exotisch’ naar Azië. Tijden veranderen, dat blijkt wel weer. 

Als ik de volgende dag met mijn backpack naar de slow boat loop met opgeheven hoofd, vloek ik zachtjes. Wederom neem ik me voor om de volgende keer minder mee te nemen. Maar ja, daar ben ik vrouw voor.

Lianne van Vliet

http://liannevanvliet.wordpress.com