Terug in een dubbele crisis

Daar zit je dan..... dezelfde bank als anderhalf jaar geleden, niet dat ik me op dit moment goed voel op die bank, maar wel blij dat ik hem nog heb. Blij dat ik hem bij de grote schoonmaak niet heb weggegooid of aan de kringloop heb gegeven.


Weggaan is makkelijker dan terugkomen. Dat kan ik nu wel bevestigen, al zullen veel mensen het niet met me eens zijn. Het vergt wat voorbereiding, huur, werk en alle abonnementen opzeggen, maar dan kun je ook gewoon met een enkeltje India voor onbepaalde tijd op reis.


Nu na 15 maanden over de wereld te hebben gereisd, zit ik ineens alweer vier maanden in Nederland. Tuurlijk wisten we (mijn vriendin en ik) dat het lastig zou worden als we ooit terug zouden komen, maar daar dachten we voor het gemak niet zo vaak aan. We dachten er vaker bij na dat we toch zo’n goede periode voor de reis hadden gekozen: de economische crisis. Het zou onze tijd wel duren, wij waren toch weg... Maar dan sta je na 22 landen te hebben bezocht ineens weer met beide benen in Nederland, alleen met je hoofd zwerf je nog tussen overal en nergens. Je denkt, je hoopt dat het allemaal snel zal gaan zoals je het al helemaal hebt uitgedacht. Best een ambitieus plan om zo snel mogelijk allebei weer een baan te hebben en daarnaast nog sneller een betaalbaar huis in Amsterdam, maar dan wel met een extra kamer. Maar we gaan het even fixen, geen probleem, op reis hebben we ook alles geregeld en zijn we er zonder al te grote kleerscheuren vanaf gekomen.

 

Gelukkig hadden we nog een kleine buffer, geld dat relatief snel opraakte, ondanks dat we zo goed met weinig geld om kunnen gaan, dat heeft de reis ons extra goed geleerd. Dus op zoek naar werk. Als eerste naar de uitzendbureaus, zoals iedereen dat zou doen. Maar de uitzendbureaus hebben bijna ook niets, want het is namelijk economische crisis. Dus mensen die altijd roepen dat ‘als je wil je werken je ook kunt werken’ zijn beledigend bezig ten op zichte van de mensen die willen werken. Het komt erop neer dat jezelf via via iemand bij een uitzendbureau moet kennen die je een beetje helpt. De uitzendbureauramen mogen dan volhangen met allerlei mooie bijrijder-, productie-, commerciële- en administratieve functies, maar deze hebben ze in werkelijkheid niet, of ze zijn op oproepbasis. Dan hoef je er al helemaal niet vanuit te gaan dat ze je ooit zullen bellen. We zijn niet voor niets in de zomerperiode teruggekomen, lekker weer is toch beter voor de gemoedstoestand dan de regenachtige herfstmaanden. De zomerperiode staat bekend om vakantiewerk, maar het werk lijkt wel op vakantie, een lange vakantie, misschien wel een verre reis.

 

Je komt langzaamaan tot de conclusie, dat ook al ben je begin dertig of aan het eind van je twintiger jaren, je helemaal niets bent zonder je ouders. Ouders bij wie we de eerste weken na terugkomst konden wonen. Ouders die je aanbieden dat als je het nodig hebt, je altijd bij ze terecht kunt. Ouders via wie we zeer betaalbaar en snel met zijn tweeën in een huisje konden wonen. Zodat we weer even alleen konden zijn, ook lekker. Ouders die je proberen te begrijpen zijn een verlichting, ook al zullen zij het misschien niet helemaal begrijpen, maar dat maakt niet uit.


Je komt er officieel achter dat je zonder arbeidscontract niet zoveel voor elkaar krijgt. Zonder contract geen huur- of koophuis, dus wat moet je dan? Tja, terugvallen op een sociaal vangnet weiger ik te doen, nog maar los van de vraag of die er is voor iemand die het land voor een lange tijd verlaten heeft. Dus niet kiezen voor de makkelijke weg, maar het allemaal op eigen houtje doen is best pittig, ben ik achtergekomen.

 

Dan die eeuwige onrust in mijn kop. Eigenlijk is het altijd wel druk in mijn hoofd, maar nu lijkt het al wel maandenlang spitsuur in mijn hersenen. Je wilt alles zo snel mogelijk weer op de rit hebben, maar dat blijkt dus lastiger dan ooit gedacht. Lieve en goedbedoelende mensen die je allemaal, ja je leest het goed, allemaal, dezelfde vragen stellen maar er niets van begrijpen. Ze begrepen al niet dat je voor langere tijd op reis ging, want de wereld draait toch om een goede baan en een nog beter salaris? Die mensen snappen er nu niets van dat je af en toe vastloopt, dat je zoveel moeite hebt met het vinden van simpele baantjes. Maar oh, wat was het een verlichting toen kort geleden die vriend van een vriend opeens originele vragen stelde, waar ik antwoorden op moest geven waar ikzelf nog niet over had nagedacht. Iemand die echt geïnteresseerd doorvraagt en niet ophoudt bij twee vragen.

 

De extra vrije tijd besteed ik aan het afwerken van al die vacaturesites, voor het vinden van een ‘grote mensen’ baan. Met veel positiviteit kijk ik naar de toekomst en blijf ik hopen, terwijl ik weet dat veel werkgevers het raar vinden dat je zo lang bent weggeweest. Maar ik weet dat ze bestaan, werkgevers die het als een ‘plus’ zien dat je je dromen leeft en najaagt. Die een stukje extra levenservaring weten te waarderen. Iemand die niet bang is in het diepe te springen, zich thuis voelt in een internationale omgeving, ook nog eens zijn talen spreekt en wat verder kijkt dan de voordeur van zijn huis. Eén ding staat als een paal boven water. Het was en is het allemaal waard. Volgend jaar, of hopelijk eerder, lachen we erom en hebben we weer een bijzondere periode om op terug te kijken!