Surf's up, dude

"Als je de perfecte golf hebt uitgekozen, draai je je board, klimt erop en begint als een gek te peddelen. Blijf achterom kijken. Als je voelt dat de golf je pakt, doe je nog 3 peddels..zo hard en diep mogelijk. Dan strek je je armen en spring je op. Voeten dwars op je board, knieen gebogen en je armen wijzen naar voor, et voila, je surft!"

Met onvervals Nieuw Zeelands accent, gebronsde torso, piepklein maar oh zo strak kontje en helderblauwe ogen, doet mijn instructeur zijn verhaal.

Ik ben een weekje in Portugal aan de kust en heb mezelf wijsgemaakt dat het een goed idee is om te gaan leren surfen. Geinspireerd door een aflevering van MTV Made heb ik een surfcamp van een week geboekt. Als dat grietje op tv het kan (leren) moet ik dat toch ook wel kunnen? Laten we dan voor het gemak maar even vergeten dat dit meisje 18 is, aan de kust woont en halve dagen in de zee slijt en met gemak een kilometertje op 10 rent, als haar coach boos op haar is. Terwijl ik met de auto naar werk ga, als hobby bankhangen en tv kijken heb en al uitgeput ben als ik naar de bushalte moet rennen! Nee hoor, als zij het kan, kan ik het vast ook!

Vlak voor vertrek bedenk ik me dat de oefeningen die ik wilde doen om sterker te worden heimelijk zijn mislukt, (dat wil zeggen, ik ben braaf begonnen en na een week er weer mee gekapt) en ik vast na 2 dagen spijt krijg van mijn moment van inspiratie, zittend op de bank kijkend naar MTV Made. Ik heb het mis...Ik krijg spijt na 3 dagen!

Surfen is topsport. Lekker dobberen op je boardje, wachtend op die goede golf terwijl het zonnetje schijnt, is alleen weggelegd voor de gevoorderde surfers. Wij beginners kunnen nog niet 'achter' de golven komen en pakken onze golven in de branding. Totdat ik op een goed punt mijn board kan omdraaien en erop kan springen, ben ik al door dertig golven hoger dan mijzelf van mijn sokken gebeukt, heb ik 1/2 liter zeewater doorgeslikt en heeft mijn board het gevecht met de golf minstens een keer verloren, waarna ik met een keiharde ruk aan mijn enkels, (waar het touw van het board aan vastzit), er pijnlijk aan herinnerd word dat we te maken hebben met de kracht van de natuur.

Maar als ik dan de juiste golf kies, peddel alsof mijn leven ervan afhangt, en voel dat ik m te pakken hebt, is het wel een heerlijk gevoel! En dat liggend op mijn board, want je denkt toch niet dat ik tot de groep mensen behoor, die op dag 1 rechtop sta, toch? Ik vraag aan mijn instructeur of ik niet kan blijven bodyboarden, maar dat is voor mietjes, vindt ie! Tja, ik wil natuurlijk geen mietje zijn, dus die optie valt af....jammer!

Na 2,5 dag lukt het me nog niet om op mn board te blijven staan, terwijl de andere cursisten er geen moeite mee lijken te hebben, en een gevoel van hopeloosheid overvalt me. Het water is heerlijk, de groep mensen aardig en de lunches op het strand zeer smakelijk, maar ik kom hier verdorie om te surfen en niet om zeewater te happen en de onderwaterwereld te bestuderen, dus ik moet en zal op dat ding staan! Al is het het laatste wat ik doe!

De eigenaar van de surfschool neemt me mee het water in, geeft me tips en zelfvertrouwen en spreekt de magische woorden uit: "in de 10 jaar dat ik deze surfschool heb, is er nog nooit een cursist naar huis gegaan die het niet heeft geleerd!" Dat ik geen natuurtalent ben, is inmiddels wel duidelijk, maar deze traditie wil echt niet verbreken! Hup, het water weer in. Ik ga vast klaar liggen op mijn board, en krijg een duwtje mee als de golf mijn board raakt. Ik gooi mijn knieen naar voren en spring op, zoek mn evenwicht en laat mn handen los.....hallelujah....IK STA!

Ik surf naar de vloedlijn, spring van mn board, gooi mijn armen in de lucht en laat een klein traantje. Wat was dat gaaf! Ik ben opgelucht dat het is gelukt en verslaafd aan het gevoel..nu al. Ik ren terug het water in. Doe dit nog 4 keer en bedank de eigenaar van de school voor de priveles. Iemand anders mag die ene cursist zijn na 10 jaar, ik niet!

De volgende dag pak ik 3 golven zonder zowaar mijn haar nat te laten worden en de dagen erna surf ik, mits de golven niet te hoog en crazy zijn, lekker door. Inmiddels liggen mijn voeten en knieen open van het schaven langs mijn board, zijn mijn heupen beurs en blauw en mijn gezicht en lippen verbrand tot en met. Het tere nieuwe velletje wat s'nachts over mijn schaafwonden heen gegroeid is, schuur ik er met de aantrekken van mijn wetsuit steevast al weer af. En de laatste dag krijg ik een board tegen mijn hoofd en verlaat ik de zee met een ei op mijn voorhoofd en een dik blauw oog voor de komende weken. Een souveniertje, zeg maar!

Veel knapper ben ik niet geworden van dat surfen, wel stoerder. Ik kan het iedereen aanraden. En mocht je nog minder talent hebben dan ik, en misschien  minder doorzettingsvermogen, kun je altijd nog priveles overwegen van een knappe instructeur. Of je gaat met je handdoekje op het prachtige strand liggen.....ook leuk!